De dag van de paradoxale gevoelens. Feel them, live them.

Donderdag 13 mei
Molinaseca - Cacabelos
30km

Vrijdag 14 mei
Cacabelos - Vega de Valcarce
28km

Vrijdag 14 mei. , Vega, 17h Albergue de Brasil

De dag van de paradoxale gevoelens. Feel them, live them.

Wat een dag vandaag. De hele dag regen. Absoluut niet de meest prettige beleving. De regen drukt en voelt onaangenaam. Onder bescherming van het groene regenzeil, een veilig onderkomen onder het natte schouwspel in het bergachtige landschap. Enkele kilometers verder sneeuwt het nog in de bergen. Het klimaat slaat op hol. Heeft het te maken met die vulkaanuitbarstingen in Ijsland of met de oneindige stroom olie die op 1500 m in de diepe zee naar boven stuwt in de baai van Mexico, ik weet het niet. The climate is changing , that's for sure. Het weer is hier haaks op wat het normaal moet zijn: warm en zonnig.

De sympathieke Braziliaan Itobere (Ironman) die de herberg di Brasil runt is helemaal niet blij met deze koude tijden. Hij verlangt naar de warme dagen. Om het enigszins te compenseren brandt binnen een grote open haard. Doet deugd.
Als kenner van de kunst van de hospitality heeft hij in de dormitory een gasbrander geplaatst die een heerlijke warmte verspreid. S'avonds is het eten in deze door Brazilianen gerunde alberbergue heerlijk. Met zwoele muziek op de achtergrond genieten we van een heerlijke salade en vervolgens een riz a la Bahia. De vino tinto wordt eveneens rijkelijk geserveerd.

We zijn met een klein groepje in de Albergue ; 2 Fransen, 1 Portugees , 1 Duitser en 1 Koreaanse. We worden door Itobere uitgenodigd ter kennismaking met elkaar wat te vertellen over onze Camino. Een soort voorstellingdrondje. Welbekend van bij onze trainingen. Itebero noemt me grappend el professor, een eerbare functie om vertaler van dienst te zijn. De verhalen van elkeen tonen de diversiteit in belevenissen en motieven. Jean Yves (59) heeft kanker en wil deze Tocht doen zo lang het kan. Hij houdt zich sterk dat hij zal genezen. De man straalt krachtige wil uit. Ik voel zijn diep geloof en zijn sterke voornemen de strijd tegen deze wrede ziekte te overwinnen. De Camino koestert vele intieme verhalen van mensen. Het is een grote stroom van individuen die een Weg maken in het Leven en de Camino hiervoor als voedingsbron gebruiken.

Af en toe een dipje...
Ik heb de Weg door te lopen. Deze ochtend had ik het even moeilijk. Het stappen ging moeizaam en voelde mijn stramme spieren in de benen en de voeten die zich langzaam opwarmden. Mijn lijf sputterde een beetje. Een vreemd gevoel overviel me. Ik bedacht me waar ik mee bezig was. Ik ervaarde me als een soort bezetene die iedere morgen opnieuw de rugzak om het lijf gespt, de walking-stick in de hand neemt en zich voorneemt om door te stappen. Doorstappen. Op die 2 voeten en langs de lange wegen.

Wreedheid en lachen.
Met momenten krijg ik een existentiele slagje om de oren. Paradoxaal genoeg zijn het prikjes in een lichte vorm van zinneloosheid, wrede gedachten van onbeduidendheid om dan weer in een intens gevoel van overvloed (abundance) te transformeren . Ik verbeeld me: zie de man stappen langs de Camino. Heeft die man niets anders te doen? Het kan een karikatuur worden. Ik verbeeld me een criticus, de innerlijke rechter : '" Al dat gedoe, werken voor de kost-moet je, verantwoording, verantwoordelijkheid, 'seg manneken' ; niet zeuren. Die 2 maanden weg. Dat gedoe naar die Compost..naar waar?.... da's voor dromers, vluchters van de werkelijkheid , da's voor mensen die niet weten wat ze willen ...'. Ik behoed me voor de critici. De zelfkwelling. We kunnen wreed zijn tegen onszelf. Coelho suggereert dat we iedere poging tot zelfkwelling, hoe subtiel ook , heel snel de kop moeten indrukken. Wanneer we wreed zijn tegen onszelf, moeten we elke poging tot geestelijke pijn , zoals schuld, wroeging, besluiteloosheid , lafheid omzetten in fysieke pijn. Hij heeft hiervoor een biezondere effectieve oefening. Telkemale je een wrede gedachte hebt over iets boor je de nagel van je wijsvinger onder de duim tot de pijn fel is. Concentreer je op de pijn : ze weerspiegelt fysiek de pijn die je geestelijk voelt. Verminder de druk als de gedachte uit het hoofd weg is. Herhaal dit zo vaak als het nodig is, ook al moet je het een aantal keer achter elkaar doen. De wrede gedachte zal met steeds grotere tussenpozen terugkeren en tenslotte helemaal verdwijnen, tenminste als je het iedere keer trouw blijft doen.
Ik kan ook lachen met mezelf. Rick Jarow leerde in een van de meditaties naar je zorgen of andere dingetjes te kijken waar je mee worstelt . Om er vervolgens, vanuit de onderbuik te beginnen, er goed mee te gaan lachen. De lach die langzaam op gang komt. Deze lachmeditatie werkt erg bevrijdend. Moet je eens doen, zo goed beginnen te lachen , tot je buldert ....de energie stroomt door het hele lijf. Het kan iets van iets beduidend tot niets herleiden. Werkt bevrijdend en relativerend. Wel een gek zicht voor de anderen als die niet weten wat er aan de hand is. The Camino goes crazy.

Blijven genieten in kontakt met de wereld.
Ik geniet zo vaak van dit onverwachte leven. Zo op mezelf en toch in verbinding met het Leven. Grappig, ik heb op nog geen enkel moment gedacht aan opgeven, de bus nemen naar Santiago ofzo, of naar Kristine thuis te bellen dat ze me moet komen halen. Ik besefte wat een luxe van mogelijkheden ik heb. De Camino sluit niet af, het opent de wereld op de poorten van datgene dat mogelijk is. Het zwervend bestaan als alternatief op het drukke doen van het niets. En alles. De Camino leert relativeren van de nietigheid en tergelijkertijd van de Kracht. Die onmetelijke Kracht die we allen in ons koesteren. Ik heb de keuze gemaakt het te doen. Ten volle.
Enkel, er is vaak de angst om het toe te staan, erin te stappen. Letterlijk en figuurlijk. Je stapt erin en elke stap die je doet is een stap. Ik meen dat we te weinig stil blijven staan bij de stappen die we zetten. We worden bepaald door de routines, door de vanzelfsprekendheden, door de plichten die drukken. We durven ze niet in vraag stellen want , stel, dat alles een illusie is, dat dat de Grote Wereld wenkt en we hebben het niet eens gezien, gevoeld. Is de melancholisch ingestelde mens steeds ingesteld in het gemis of in de kansen?

De wijngaarden van de Bierzo
De streek tussen Ponferrada en Villafranca del Bierzo is een prachtige streek met hoge heuvels en uitgestrekte wijnvelden. De wijngaarden van de Biero produceren uitstekende wijnen. Ponferrada is een oude stad met een imposante burcht langs de Rio Sil. Hier hebben de tempeliers hun sporen nagelaten. In Villafranca del Bierzo , het kleine Santiago genoemd , heb je prachtige kerken. Er is een merkwaardige poort die alle pelgrims moeten passeren richting Compostela met de naam ' Puerta del Pardon'. Ik stapte onder deze poort van de Vergiffenis het stadje uit en liep uren in een bebost gebied langd de oevers van de Rio Sil. Op een bepaalde plek had een of andere leukerd om de 10 meter foto's met blote madammen uit een porno boekje onder een steen gelegd. Het was maar om de peregrinos op andere dan devote gedachten te brengen. Ik liep rustig door. Het ruikte heerlijk en de foto's van de blote madammen vervaagden tot heerlijke andere fantasieen. De Camino is echt een belevenis.

William Strobbe

An epic day ; rust, stijgen en dalen, krakende sneeuw, glorieuze vespers

Cruz de Ferro 1504 m

Dinsdag 11 mei
Santa Catalina - Rabanal del Camino 12 km

Rabanal - Molinaseca
30 km

An epic day ; rust, stijgen en dalen, krakende sneeuw, glorieuze vespers

De rust
Rabanal is een mooi bergdorpje op 1200m. Een lange straat met typische huisjes, een kerkje en een klein klooster van Benidictijnen. Ik had gisteren een korte tocht gemaakt. Wilde genieten van een stille rust in een bergdorp. Ik had een kamer in een hospideria met zicht op de besneeuwde bergen. Het voelde goed even daar te zijn met de kleine dingen die het leven van een op Weg zijnde pelgrim extra couleur geven : eigen ruimte, een verse handdoek, private douche en wc en een bed met verse lakens.
Ik was net voor een hevige regenbui binnen op mijn kamer. Ik opende het venster van mijn plek, er passeerden meerdere pelgrims die de regen nog langer moeten/willen trostseren. Ik geniet van de stilte op mijn kamer, hoorde hoe de regen op de straat klettert. Een vertrouwd geluid. De warme beschutting doet goed. Ik rust uit en lees. Ik bedenk me dat het steeds op Weg zijn me weinig fysieke rust geeft. Ik filosofeer over tijd. Wat is tijd. Hoe besteed ik mijn tijd nu en hoe besteed ik mijn tijd thuis. Hier heb ik alle tijd en toch wordt die bepaald door de beweging die ik maak. Ik heb door te gaan. Dit wil ik. Ultreia. Thuis is er de druk van de tijd die het werk bepaalt, de afspraken, de gesprekken, klanten & collega's ,de meetings, de trainingen en de vaak verloren tijd in de lange files. Een meedogenloos en afmattend ritme. Als ik op momenten in een cafe nieuws-fragmenten zie op de TV over de wereld zie ik drukdoende politici gewichtig doen, belangrijk zijn en onder grote persbelangstelling hun ego bevestigd zien. De wereld gaat door. Ik bedenk me soms hoe al die lieden zouden zijn als ze de Camino zouden doen.
De Camimo is wel degelijk een rustpunt in de mallemolen van het bestaan. Het herleidt het leven tot een aantal simpele principes. Ik zie het zeker niet als een vlucht, dit zou dom zijn. Er is inderdaad de wereld van de politiek, strijd, tumult, extremisme, miljeu, maatschappelijke beweging en verzet , de talloze ingewikkelde kwesties en conflicten die naar een oplossing geleid moeten worden. Die moet/kan je niet negeren. Daar heb je mee een rol in te spelen. Elk op zijn manier en mogelijkheden . Elk met zijn bijdrage.
De Camino haalt me er even uit. Laat me alleen bezig zijn met mezelf en de gedachten van zijn in de wereld en alles wat belangrijk voor me is. Het lijkt egocentrisch.
En toch gericht vanuit mezelf naar de wereld. Ik kan me er niet
vanaf scheiden. Dit wil ik ook niet.
Er valt nog zo veel te doen in deze wereld waar ik graag een bijdrage aan wil geven. De Camino biedt ook de gelegenheid te genieten van een snelheid waar ik niet aan gewend ben. Als je de manier waarop je de routinezaken verandert , sta je toe dat er een nieuwe mens in je groeit. Deze beslissing met ik natuurlijk zelf nemen.

Vespers
Op een binnenpleintje van Rabanal ligt het Monastery of San Salvador del Monte Irago, een kleine community van Benidictijnse monniken. Er heerst een vreedzame stilte. Er leven een
8-tal monniken. Hun is integraal gewijd aan
het geloof en Roep van God. Hun praktijk van gebed , luisteren en leven naar het Goddelijke Woord. Hun monastic services en broederschap zijn hun unieke basis voor zijn in deze wereld. Iedere avond hebben ze hun Vespers gebeden om 19h die in het kleine kerkje gehouden worden. Deze zijn toegankelijk voor peregrinos. Ik stapte het kerkje binnen. Het was helemaal vol met peregrinos. Twee monniken in bruine pij leidden de Vespers (Visperas) . De sfeer in het kerkje was intiem. "Glorie Patri et Filio et Spiritui Sancto..." De harmonische stemmen van de 2 broeders in het Gregoriaans klonken verheven. Een beetje magisch. Ik werd er diep stil van, het roerde me. Ter afsluiting volgde een tekst in het Engels uit een Brief van Paulus. " Wat voor de wereld dwaas is, heeft God uitverkoren, om de wijzen te beschamen; wat voor de wereld zwak is , heeft God uitverkoren, om het sterke te beschamen. Wij zijn dwaas ter wille van Christus. Tot nu toe worden wij behandeld als het schuim der aarde, als het uitvaagsel van de maatschappij. Maar het koninkrijk Gods bestaat nu eenmaal niet in woorden, maar in kracht." Na de viering was er een korte blessing voor de peregrinos. Een eeuwenoude tradite. In vorige eeuwen, toen er veel meer actieve kloosterordes langs de Camino waren, was het belang van de aanwezigheid van de Broeders en Zusters van erorm grote waarde in de zorg voor de peregrinos. Ik bleef nog wat zitten na de afoop van de viering. Op een bank naast het altaar bleef een van de monniken zitten . Ik voelde me aangetrokken nog even langs de man te passeren om hem te groeten. Ik stapte naar voren en groette hem. Hij keek me aan en ik zag zijn gezicht. Zijn heldere rustige ogen keken me aan. Ik bedankte hem voor de mooie viering. Met een zachte stem wenste hij mij een mooie innerlijke reis en dat ik moge vinden waarvoor ik de Camino doe. Ik stapte met een verlichtend gevoel het kerkje. Voelde me gesteund door een Goddelijke Kracht. Het was donker en stil buiten. Ik begaf me naar het restaurantje in de buurt. Er brandde een haardvuur. Ik bestelde het menu del dia voor peregrinos. Vlakbij zaten Na Young uit Korea en een Duits koppel. We aten in stilte. Elk in zijn wereld. Dit is de Camino.

Krakende sneeuw
Ik werd wakker en buiten regende het hard. Het was aangekondigd. Er zou sneeuw vallen in de bergen. De tocht van Rabanal naar het dorpje Foncebadon heeft een hoogteverschil 400 m. Ik keek naar boven en zag de slierten donkere wolken. Ik stapte dapper door onder mijn regenzeil. Het werd kouder. Ik naderde de sneeuwzone. De regen veranderde in sneeuw. Ik vreesde voor mijn schoenen met de scheur in de linkerschoen. Natte voeten is het laatste wat ik nu nodig heb. Het werd geleidelijk aan helemaal wit. Na een 1,5 h stappen kwam ik in het dorpje Foncebadon dat helemaal onder de sneeuw lag. Ik zag dat in de Albergue Domus Dei veel peregrinos waren binnegestapt. Deed ik ook. Er brandde een haardvuur en al de aanwezige reisgenoten genoten van de warmte , de geborgenheid met een kop koffie. Het leek een Himalaya expeditie met al de rugzakken, regenzeilen en wandelstokken. De solidariteit onder de peregrinos was groot bij dit barre weer. Ik had nog 20 km te stappen en nog ettelijke uren door dit weer mijn weg te banen. Ik stapte dapper door. Krakende sneeuw onder voeten en op slijkerige paden. Bij het hoogste punt 'Cruz de Ferro' , het pelgrimskruis op 1504m hield ik even halt. Deze plek is een unieke plek op de Camino. Op een paal van 5m hoog staat een ijzeren kruis. Al eeuwenlang leggen bedevaartgangers hier een steen neer die ze hebben meegebracht als symbool van de last die ze met zich meedragen en waarvan ze zich kunnen bevrijden door hun pelgrimstocht naar het Veld van de Ster, naar Jacobus. In de koude sneeuw was het een korte halte.
Ik voelde een sterke energie in mijn lijf en geest. Wat een beleving op deze Camino. En ook een beproeving. Ik stapte door nadat ik een steen had opgeraapt en op de hoop had gelegd. Ik dacht hierbij aan de vele gedachten die al 44 dagen in me getransformeerd heb tot rijkere humus in de geest.
Het bleef sneeuwen. Ik kruiste meerdere peregrinos die allen ingeduffeld waren met regenzeilen, regenbroeken en andere high-tech spulletjes. Bedacht me hoe het 1000jaar geleden was vergaan. Na het klimmen was het dalen van 1500 m naar 600 m. Het was prachtig te zien hoe het sneeuwlandschap geleidelijk transformeerde in een regenlandschap. Het eerste cafeetje in het dorpje El Acebo na een lange daling was een nieuwe troost voor de peregrinos. Ik stapte binnen en het leek een beetje op een berghutcafe op de skipiste waar skieers zich te goed deden van hapje en drankje(s). Het gesprek van de dag was de sneeuw en de lange afdaling. Het was geen sinecure deze dag. Ik zag een aantal mensen schijnbaar onderkoeld binnenstappen. Ik voelde mijn voeten koud en nat. De schoenen hebben hun bekomst gehad. Ik had nog door te stappen tot in Molinesca. Het bleef regenen. Langs eem modderig en glad pad was steeds maar dalen. Opvallend was dat aan de andere kant van de bergketen de vegetatie er anders uitzag. Langs het pad bevonden zich hele veldjes met lavendelplanten en witte brem. Prachtige kleuren en geuren. Ik zag in de verte het kerktorentje van Molinesca. Was blij. Ik passeerde een man die op zijn ritme naar beneden aan het stappen was. We wisselden even kort wat woorden. Op zijn Brits zei ie : " what an epic day". Ik kon het alleen maar beamen.
De herberg Santa Marina was de nieuwe plek van rust na deze epic day.

William Strobbe

Un periodista, un notario y un director over het Leven

Zondag 9 mei
Leon-Hospital de Orbigo
41 km

Maandag 10 mei
Hospital de Orbigo-Astorga-Santa Catalina de Somoza
33 km


"Un periodista, un notario y un director over het Leven".

Maandag 10 mei ;Alberge El Caminante, 17hIn de gezellige warmte van de Alberge overzie ik de gelagzaal. Acher de lange toog prijken op een prikbord oude foto's van het kleine dorpje , foto's van kinderen en een verzameling oude geldbiljetten uit de hele wereld. Grote brokken beenham hangen aan haken en een aantal heerlijk uitziende tapas wachten op consumatie in een lange koelcel op de toog. Op een TV scherm in een hoek boven een venster is een serie bezig. Het gaat over een liefdesaffaire. De passies laaien hoog op het gaat er fel aan toe. Veel drama-series op de Spaanse TV. Het is blijkbaar een populaire serie. Heb al vaker fragmenten gezien met dezelfde personages in andere plekken. Ik bestel een cafe con leche en zet me neer achteraan het cafe.
Tijd om te schrijven.

El tiempo on el CaminoHet was fris weer buiten. Het was een bewolkte dag vandaag en als ik naar de horizon kijk, zie ik dreigende onweerswolken hangen boven de bergen van de Montes de Leon (met toppen boven de 2500m). Daar moet ik de volgende dagen via het oude pelgrimspad doorheen. Ik hoorde zelfs dat het sneeuwt. Het belooft voor de komende dagen.

De voorbije dagen heb ik goed doorgestapt. De weg van Leon naar Hospital de Orbiga doorkruiste de vlaktes van Castilie die grenzen aan het uitgestrekte hooggebergte van de Picos de Europa. Het was een prachtig zicht. Rechts van me in de verte de besneeuwde toppen en links van me de eindeloze vergezichten met akkers en groene graanvelden. Af en toe een klein eenzaam plekje met platanen of wilgen. Er waaide een krachtige wind. Het was een wispelturig weer. Dan weer zon, dan weer bewolkt en grauwer. Op een bepaald moment de onvermijdelijke zware regenbui. Gelukkig duurde die slechts kort. Had die langer geduurd was ik doorweekt en met de koude winde was het lastig geweest. Een beproeving.

Ultreia
Een peregrino gaat Ultreia. Gaat steeds door. Het lange stappen brengt me op momenten in een soort trance. Het stappen gaat automatisch. Ik heb me nog niet gewaagd aan het tellen van de stappen. Soms doe ik een kleine oefening die Paulo Coelho in zijn boek over 'De Pelgrimstocht' beschrijft. Focus op je ritme om dan te vertragen en dan ... de helft zo snel te stappen en dan weer de helft trager. De gewaarwaarding trilt dan door het lijf en benen. Voel dan je geest stil worden. Bijzonder te doen.

Grandioos
Mijn ogen schakelen van blik op oneindig naar het voorovergebogen kijken naar de grond. Met het gewicht van mijn rugzak die als een geintegreerd deel aan mijn lijf geklikt is (ongeveer 14 kg) vorm ik een harmonische geheel. Een symbiose. Ik word me bewust van het "gaan". De gedachte dat ik al bijna 1100km gestapt vandaag zindert in me als grandioos. En toch onwaarschijnlijk. Nooit in mijn leven gedacht dat ik dit soort mooie eigenaardigheden zou doen. Het is biezonder te beleven. En zo doen velen dit, zo blijkt. Ik hoorde dat er voor 2010 zo maar eventjes 200.000 peregrinos worden verwacht. Weliswaar doet een beperkt percentage de hele Camino, laat staan dat ze in Frankrijk beginnen. Velen doen van punt X naar Y, 100km of iets meer. Het gaat om het bezig zijn op en langs de Weg.

Stappen, stappen en blijven stappen richting een punt. Naar het Veld van de Ster. Santiago wenkt. De Plek van de Onwaarschijnlijkheid of Grote Verwachting of het Wonder. Of niet(s). Alles kan. En toch. Ik geloof in de waarde ervan. Ik doe het met hart en ziel. En als je dit doet, dan komt het punt dat je de hele wereld aankunt. Het maakt me ook rustig en kalm, een geloof omdat ik weet en ervaren heb dat niets mijn geloof dan aan het wankelen kan brengen. Het is een innerlijke kracht die zorgt dat je op het juiste moment de juiste beslissing neemt. Eenmaal je doel bereikt is het bijna zeker dat je verbaasd staat wat je allemaal kunt. Een levensles. En de doelen blijven komen.

Humus van de geest
Ik moest glimlachen toen ik langs een vervallen gebouwtje passeerde waar deze slogan op gekalkt stond : " nuestra vida es la obra de nuestra pensamientos". Het is zeker dat de Weg steeds opnieuw op het gepaste moment zichtbare of onzichtbare tekens of signalen geeft die inspiratiebronnen opent. Deze helpen je je eigen werkelijkheid van 'onderweg zijn' en 'het hele leven dat je dan toe geleefd hebt' tot de ware gestalte of essentie(s) te herleiden. Als die dan gronden of bezinken tot rijke humus van het geestes en zieleleven dan wordt de innerlijke kracht steeds rijker. Dit geeft de geest-drift. En wat er kome zal, is toekomst, geen zorgen NU over te maken. Rick Jarow heeft het altijd over W.I.N. ; what is important now. Te veel mensen zijn bezig met wat er komen zal of moet.... Of doen een beklag over wat er niet is. Het glas is half-leeg of half-vol. Vergeten dat het NU moment het Echte Leven is. Er is niets meer dan NU.

Periodista y Notario.
Vandaag heb ik een deel val de dag samen gewandeld met 2 heren van stand. Leuk van die onverwachte ontmoetingen. Valentino is gepensioneerd journalist uit Barcelona (vroeger werkzaam voor de Spaanse TV) en Andre is gepensioneerd notaris uit Toulouse. Beiden kenden elkaar sinds gisteren en merkwaardige prettige sfeer tussen was voelbaar. In een mengtaaltje van Spaans/Frans was het origineel converseren. Ik oefen mijn Spaanse dialogen. Ik had Valentino al herhaalde malen kort ontmoet en de man telkemale hartelijk en kort gegroet. Valentino, ietwat buikje met guitige ogen en stoppelbaard, heeft iets charmants verbindends. Kan met iedereen converseren. Over de grote en banale dingen. Je hebt zo van die vlotte lieden. De ontmoeting met 3 vond plaats deze ochtend om 8 h aan een kruispunt van wegen uit de pueblo Hospital de Obriga richting Astorga.

Ik zag Andre moeizaam stappen. En Valentino stapte als een vrolijk manneke (met heel lichte rugzak- hij laat een deel van de bagage telken met een busje vervoeren). 3 mannen kwamen samen op het ochtenkruispunt. En de Weg nodigt uit tot een gedachtewisseling.

Tendinities, de vrees!
Andre is sinds 50 dagen onderweg. Vertrokken in Le Puy en France. Hij heeft sinds een paar dagen last van tendinitis aan de hiel. Tendinities is de vrees van de peregrinos. Een ontsteking (die heel pijnlijk kan worden) van een gewricht (voet, teen, achilles...). Voor velen is het dan 'einde camino' als de zeurende/stekende pijn die dit veroorzaakt niet meer te stillen is met pijnstillers of verplichte (lange rust). Ik voel het kleine begin aan mijn linkervoet. Ik ervaar op momenten een niet prettige druk op/in de tenen. De tol van een lange Camino op de gewrichten. . Andre heeft al verschillende dagen het medicament 'voltaren' genomen. Het helpt. Anders is het niet te doen. Een verdoving die de pijn wegdrukt. Ik hoop dat het mij niet te wachten staat aan de tenen. Tot nu , alles OK.

Een gesprek over fundamenten.
Ik had met Andre al wandelend een boeiend gesprek. We waren beiden al langer onderweg. We hadden dagenlang de Camino door Frankrijk gedaan en konden mooi een vergelijk maken tussen Francia en Espagna. We hadden beiden sinds de eerste dag onze baard laten groeien. Die had veel gelijkenis in grijze kleur en lengte. Het ging hem tot voor kort fysiek heel goed en hij had nu de last van die tendinitis.

" Dans la peau d'un renard, tu vas mourir'"
Hij was een man van het leven, zo bleek. Hij is succesvol in zijn werk als notaris geweest in Toulouse. Zijn praktijk heeft ie kunnen overlaten aan een goede opvolger. Ik vroeg hem naar zijn motief voor de Camino. Op je 67 de keuze maken om ruim 2 maanden te stappen is niet alledaags. Hij wilde zijn geest leegmaken, zich herbronnen. Zijn prive leven is de laatste jaren turbulent geweest. Zijn vrouw, moeder van zijn 3 kinderen, is 5 jaar geleden overleden aan een slepende ziekte. Na de rouw is hij onverwacht snel een nieuwe relatie begonnen met een veel jongere vrouw. Het leek veelbelovend. Oudere man, jongere vrouw. Gepassioneerd door het leven genoot ie van deze nieuwe passie. Het was wennen, zo begreep ik , aan het nieuwe leven. De nieuwe relatie stelde nieuwe eisen. Dit viel hem nu zwaar. Vrijheid en zelfstandigheid is altijd zijn moto geweest. Dit bleek ie ook naar zijn kinderen te doen. Ik vroeg ernaar omdat er herkenning was in mijn eigen leven. De relatie met zijn kinderen bleek een geschiedenis te verbergen van macht en onmacht, aantrekking en afstand, kwaadheid en niet gezien en gehoord worden, onuitgesproken diepe emoties en vooral veel onvermogen om intense echtheid ten volle te laten bloeien.Ik keek hem aan en zag een mooi mens die worstelde met diep menselijke vragen. Zoekend in zekere zin naar verluchting, bevrijding en gegarandeerd zielerust. 'Waar kies je voor' dacht ik toen we wandelden. 'Wat vind je belangrijk in je leven', 'wat is essentieel', 'waar wil je voor gaan , compromisloos', 'wat is liefde, wat is echte liefde, wat is de liefde die je als mens wijs maakt' , 'kan je echt zeggen wat je wil, wenst, verlangt',' hoe je oud wil worden' , 'wat je met je kinderen wil, kan, nog kan doen zonder te oordelen en er vreugd aan beleven'. Een hele reeks vragen die ik herkende en als fundamenteel ervaar. Vragen die zich tijdens de Camino eveneens als essentiele vragen voor mezelf hebben gemanifesteerd. Het was een stroom van thema's van herkenning met Andre. Ik moest hem ontmoeten om deze vragen glashelder voor me te zien. We stapten samen sneller. Ik vroeg hem of iemand hem zou verwelkomen in Santiogo uit zijn dierbare omgeving. Dat wist ie nog niet. Hij verkoos alleen aan te komen. De Tocht heb je alleen gedaan , en die moet je alleen besluiten. Alleen afmaken. In de stilte van de ziel. Ik meende emotie te zien. Of was het projectie. Ik dacht na wat het voor mij was. Ik proefde. ambivalentie. Terzijde glimlachte ie en zei ' dans la peu du renard, tu vas mourir'. De oude vos.

Valentino , de journalist, was een aandachtige toehoorder van ons gesprek. Hij spreekt minder goed de franse taal. Hij kon in geuren en kleuren uitleggen hoe het ging met het leven in de dorpjes die we passeerden, de gebruiken en culturele tradities, de wijn die geproduceerd wordt. Hij bleek een perfecte tijdelijke gids. Mooi hoe ie alles liet gebeuren. S'avonds hadden we een heerlijke maaltijd met veel wijn. We dronken op het Leven.

William Strobbe

1000 km van gedachten en ervaringen

Kathedraal Leon

Vrijdag 7 mei
Reliegios - Leon
33 km

1000 km van gedachten en ervaringen.

Zaterdag 8 mei , Leon
11h Plaza San Claudio,
Brasseria Lleras 38.


Leon
Onder een schraal zonnetje zit ik op een rustig terras. Tijd weer om de gedachten te bundelen. Ik ben in Leon aangekomen. Leon is een van de grootste steden in Gallicie naast Burgos. Heb een kamer genomen in Hostal Orejas. Een gezellig pension op de 2 pisa van een statig oud gebouw in een rustige buurt. Na de vele nachten in albergues met krakend piepende stapelbedden, peregrinos boven en naast me en collectieve vroeg-ochtend wake-up rituelen wil ik nog eens gaan genieten van private space.

Zwerver
Soms voel ik me een echte zwerver. Voortdurend bewegen van de ene plek naar de andere. Een spoor volgen, stap voor stap, dag na dag, week na week. Een zwerver met een doel. Zoals een zanger met een lied. In de sporen van de miljoenen vergeten peregrinos op Weg naar Santiago.
Het is geen eindeloze reis. Binnen 2 weken sta ik voor de poorten van Santiago. Een eindpunt? Fysiek ja. Geestelijk en op zielsniveau is wat anders. Van een andere orde.
De reis begint na de aankomst. Begint de reis na de reis? De metafysische dimensie. De Camino in haar essentie. Is de Weg vrouwelijk?

1000 km
Het weegt bij momenten zwaar, moet ik toegeven. Ik ben 40 dagen onderweg. Hen de kaap van de 1000 km vandaag overschreden. Een flinke portie dagen in voortdurende beweging. Het lijf voelt de inspanning. Mijn voeten zijn mijn vrienden geworden. De voeten helpen en dragen me. Ik heb die broodnodig om de rest van de Camino te doen. Om uberhaubt te blijven doorstappen in het leven. Gelukkig zijn de voeten helemaal in orde (geen enkele blaar!) , net als de benen, spieren en rug.

Thuis
De kontakten die ik heb met het thuisfront voelen warm en goed aan. Doen deugd, en zijn hartverwarmend,noodzakelijk. Ik mis bij momenten de intimiteit, het dichtbij zijn. Nog even geduld, althans wat de laatste betreft.

Kontakten van de Camino
De Weg biedt andersoortige kontakten. Een sliert van bewegende zielen. Elk volgt zijn Weg, op zijn manier en gaat die 'verbindingen' aan die hem/haar het best uitkomen, het beste passen of overkomen. Het komt vanzelf, het ontstaat vanzelf of het is niets. In alle varianten. Ik zie soms mensen terug die samen doorstappen. Groepjes, duo's worden gevormd door de omstandigheden. Of niet. Sommigen zie ik met regelmaat terug in een albergue, slaapzaal, op een terras- restaurant in een dorpje of langs de Weg op een bank of stukje weiland. Sommigen waarvan ik de namen vergeet, zie op de meest onverwachte momenten en plekken kortstondig (vb in een kerk op een bank, zoals net)terug. Of verdwijnen door dat ik of zij vooruit zijn gegaan of ergens langer zijn gebleven. Door de verschillende ritmes van stappen. Het ritme als scheidsrechter van het verschillend zijn. Ik denk aan de 2 Zeeuwse ladies Elly en Johanna die iwaarvan ik afscheid heb genomen in Burgos (*). Ulla (FRG), NaYoung en Jennifer (Korea), Clemens en Chrishilde (FRG), Martha & Reinhilde (2 dappere dames van 65+) uit Suisse, Karsten uit Dresden, Dominiek uit Leipzig, Karl uit Koln, ben ik het meest tegengekomen sinds de overtocht van de Pyreneen. Ulla is gisteren blijkbaar afgehaakt, haar rug heeft het begeven en wil terug naar huis. Ze is op, moe en de moraal op een dieptepunt. Dan is de Camino een kwelling. Het verlangen naar het veilige (thuis)nest is dan groot . De 2 Koreaanse jonge meiden (25) , die gaan elk op hun manier de Weg. Elk doet het met een heel persoonlijke motivatie.
Een veelgehoorde vraag " why you do the Camino". Food for thought. Soms een te vanzelfsprekende vraag zonder diepte. Soms verrassend intens. Of blanco. En toch, bij verdieping van de verhalen is de motivatie telkens uniek. De Camino is een transpersoonlijk net aan kosmische verbindingen. Niet ieder is in staat het te verwoorden. Elk verwoordt het op zijn/haar persoonlijke wijze. Een diepgelovige Na Young uit Seioel doet de Camino voor een tweede keer. 2 jaar geleden deed ze de Camino met haar ouders. Haar pa is zo oud als ik. Ik begreep dat ze haar ouders tijdens de Weg op een heel andere manier heeft leren kennen. Het was niet steeds prettig. Soms ronduit vervelend. Een pa die uit zijn patroon stapt en gedrag vertoont dat ie nooit eerder heeft vertoond. Daar gaat de illusie van de perfecte pa/ma/ouders. De kwetsbaarheid ontstaat daar waar het vanzelfsprekende wordt doorbroken. Een confrontatie die inzicht heeft gegeven in hun ware aard. Een perfect kader voor Shakespeare's opus " life is a theater and each plays his/her role".
Smijt je maskers af. Weg het Hemelse evenwicht van het schijnbaar liefdevolle. De Camino levert het vermogen om perspectieven te transcenderen en rechtstreeks op het niveau van het echte zijn te opereren. Het breekt illusies. Het levert de mens de grootste kracht op die de mens kan hebben. Je moet het alleen maar beseffen, toe laten en vervolgens laten inzinken tot nederige proporties. Want als je bewust macht aanwent voor eigenbelang krijg je een nieuwe vervreemding. De macht van de manipulatie. Wijsheid ontdekken heeft het voor de Wijze of Heilige heel gemakkelijk en heel moeilijk. Alles wat je leert, inziet op de Weg heeft alleen maar zin als je het daadwerkelijk gebruikt in het echte leven.

Bruisende stad
Leon is een mooie stad met tal van pleintjes, smalle straatjes en talloze restautantjes. Vaak verdoken in steegjes. Het woeste nachtleven begint heel laat. De Spanjaarden zijn in de steden in zekere zin spoorloos tussen 14 en 20h. Dan komt het stillekens op gang (zeker in de weekends). De parade van de feestende en genietende mens komt op gang het moment dat voor de peregrinos de albergue haar deuren sluit (21.30h). De peregrinos zijn niet voorbestemd de kroegen aan te doen. Die moeten vroeg gaan slapen. Fit zijn voor de morgenstond. Santiago wacht. Tenzij je in een hostal slaapt. Maar, eerlijk gezegd, ik voel me te moe op het einde van de dag om deelgenoot te worden van Leon by Night. Het zal voor een volgend keer zijn.

William Strobbe

Polariteiten

Calzadilla - Sahagun
30 km

Sahagun - Relgioso
33 km

18 h Plaza Mayor, Sahagun.

Na een lange dag stappen. Ik zit op een terras in de volle zon te schrijven. Rond mij tafeltjes die geleidelijk aan vol geraken. Links van mij zitten 8 Slovenen. Flink uit de kluiten gewassen 50igers. ze doen de Camino per fiets. Ze zijn vertrokken vanuit Burgos en klinken broederlijk op hun dagtrip. Er staan 2 flessen rose wijn op tafel. Gezellige boel. Naast mij een groepje Spanjaarden die volop cerveza drinken. Eveneens gezellig. Het leven lijkt feest hier op het sfeervolle pleintje. Ik zit en geniet. De Camino is een aaneenschakeling van onverwachte momenten. Just let it happen, just let it be. Ik ben een met de stroom der gebeurtenissen en geef me over. Ik maak lange dagen. Ze zijn in wezen heel erg vermoeiend, maar ik beleef mijn droom. Spanjaarden eigen vliegen de pellen van de nootjes die ze besteld hebben als aperetiefhapje alle richtingen op de grond. De nonchalance in hoogste graad.

Een lange blonde man ik die al eerder in de straten had zien lopen staat plots voor me aan mijn tafeltje waar ik koffie drink en schrijf. Hij neemt een vrije stoel voor me en zet zich neer. Ik kijk hem aan. Hij haalt een sigaar uit zijn jas , heeft een geelachtig brouwsel in een coctailglas in de hand. De rook blaast ie met een scheve mond naar boven. Hij verstoort mijn energetisch veld dat tot dan prima voelde. Ik kijk hem strakker aan en zie zijn rasta verwilderde haren, felblauwe ogen, verfrommelde T-shirt, blootvoets in te grote gamele schoenen . Hij spreekt een brabbeltaaltje. Hij oogt een beetje 'wierd'. Een onvermijdelijk gesprek ontstaat. Hij is Duitser. 7 jaar is hij onderweg in en rond de Camino. Hij hekelt het hypocriete systeem van de gezondheidszorg in Spanje. Ze geven je pillen en nog eens pillen. Een verhaal met haken en ogen. Wat wil ie, vraag ik me af. Hij begint een verhaal dat ie artiest is en met z'n vriendin (Italiaanse) muziek maakt. De vrouw, zo bleek, heb ik zien slapen in dezelfde kamer van de Refugio waar ik mijn intrek heb genomen. De Refugio is ter beschikking gesteld van een Orde van Benedictinessen. Er heersen strikte regels. Hij slaapt buiten. Ze is ziek, heeft kanker en is verstoten door haar familie. Ik voel het drama en de machteloosheid. Morgen zou ie een optreden hebben hier op het marktplein. Ik kijk hem nog scherper aan en zie een vreemdsoortige gekte in de man. Ik wens hem weg van me. Als een vorm van akt begint ie plots te grommen vanuit het diepste van zijn buik. Het klinkt als kwaken met een mensenstem. Een beetje duivels. Hij wilde iets zeggen, dacht ik. In een flits kreeg een flash back van een gebeurtenis deze ochtend. In het dorpje Ledigos. Toen passeerde ik een huis met een groot hek. Als uit het niets kwam plots een grote hond naar voren gesprongen. Hij gromde aanvankelijk en begon vervolgens hard met zijn enorme tanden bloot te blaffen. Hij kon me zo aanvliegen en de stukken van het lijf scheuren . Het was helemaal geen mak dier, er ontstond iets dreigends en angstaanjagend. Gelukkig was er een groot hek met draad. Ik stapte rustig door. Nou ja, rustig. Ik dacht over een boodschap. De felle ogen van de hond associeerde ik met the wierd guy. Deze man wilde ook wat zeggen. Hij was een behoorlijke portie kontaktgestoord, uit de wereld. Moest overleven met weinig, zo bleek. Het leek zo perspectiefloos. Had nog slechts 7 € in zijn bezit. Ik probeerde de grommende taal te begrijpen. Het was het moment van de vreemde woorden. Ik dacht aan de waanzin, de bezetenheid en angst. Angst voor de duistere kant en de machteloosheid. Dat wat niet te kontroleren is, wat vernietigt. In ons allen brandt de vlam van de waanzin. We doen er alles voor om normaal te zijn en te blijven. Een kwestie van overleven. En toch zit in ieder van ons een gekte. Laten we die toe, kunnen we die hanteren? Gelukkig wel, konstateer ik be mezelf. Ik zie de gekte in de man voor me. Ik blijf rustig en neem afstand van zijn aanwezigheid. Ik wil die energie niet in me. Ik vraag hem vriendelijk en kordaat dat ik bezig ben. Hij stapt op en ik volg hem met schuine ogen. Ik zie hem op het pleintje nog wat ronddolen en een mislukte bal op zijn voeten van spelende kinderen wegschoppen. Ik dacht aan wat ik eerder had gelezen in Paulo Coelho's boek.: " mensen worden bezeten als ze de heerschappij over de krachten van de aarde verliezen". Het hangt voor een groor deel af van de manier waarop je reageert van dreigemenenten van anderen, of je daar gevoelig voor bent of niet. In het boek Job staat ergens : ' wat ik he meest vrees, komt op me af'. ' Een dreigement kan niets uitrichten als het niet wordt aanvaardt. Vergeet dat nooit bij het strijden van de goede strijd. Net zoals je nooit mag vergeten dat zowel aanvallen als vluchten deel uitmaakt van het gevecht. Wat daar geen deel uitmaakt is verlamd worden van angst'.
Toen ik s'avonds aan de Refugio kwam, stond de man voor de deur. Je moest er aanbellen om binnen te kunnen. Hij mocht blijkbaar niet binnen. Hij vroeg me 1 €. Ik liet hem, belde. De deur werd geopend door een oude vrouw. Ik kon niet beletten dat hij mee binnenkwam. In de kamer waar ik sliep stond de Italiaanse, zijn vriendin klaar om te vertrekken. . Ze mocht(en) niet blijven overnachten in deze refigio. Ze had wel overdag mogen blijven. Ik voelde de machteloosheid. Wilde me niet mengen. Ik vermoed dat er een heel verhaal achter zit. Loslaten dacht ik. Ik keek de vrouw aan, een getekend gezicht. Zware randen onder de ogen. En dan de man. Hij wist blijkbaar al dat ze moesten vertrekken uit deze refigio. Ik voelde het menselijk drama van de vrouw, de man. Er was blijkbaar niets aan te doen. Ik liet het los. De stilte nadien verloste me van de zwaarte.
Ik heb onrustig geslapen.

Deze ochtend werd ik gewekt om 6.30h door religieuze muziek.


De koninklijke weg
De route van Sahagun over Reliegos naar Mansella de Las Mulas is een authentiek deel van de St Jacobsroute. Het loopt door een zacht glooiend land. Ik loop er uren en vele, vele kilometers langs verharde wegen (met steenslag) Het is een open weg met eindeloze vergezichten. Ik zie dat er langs de weg kleine boompjes zijn gepland. Het zijn jonge platanen die over vele jaren bescherming zullen bieden tegen de brandende zon van de zomertijden. Nu is het koud en kil in de ochtend tot laat in de ochtend. De zon schijnt en toch is het koud. Ik meet een temperartuur van 6 gr. De warme jack is een zaligheid. Ik zie meerdere peregrinos stappen ingeduffeld als waren ze in de voetsporen van Dixie Dancekoer (B) die meerdere Noordpoolexpedities op zijn naam heeft staan. Het weer in Spanje is op hol. In Madrid was er sneeuw, op andere plekken regent het overstromingen. In het Noorden van Spanje valt volop sneeuw in de Picos de Europa. Een uitgestrekte bergketen met hoge toppen. Langs de lange wegen op die ik volg heb ik een permanent zicht (op afstand) van die bergketen. Het is een prachtig zicht. Ik voel me nietig al wandelend langs de weg. En toch machtig. Ultreia, immer weiter.
De weg leidt langs akkers met een roodkleurige leemgrond. De streek is bekend voor "adobe". Dit is in lucht gedroogde leem, roodkleurig die men gebruikte als baksteen. Het heeft doorheen de eeuwenlange geschiedenis geleid tot mooie constructies van huizen, kerken en andere gebouwen. Oude tradities geraken jammer genoeg in de vergetelheid. Door de vele kleine dorpjes zie je het verval, de verlatenheid. Weg de tradities. Straks is alle authenticiteit verloren. Ruines van de geschiedenis, enkel nog op foto en in boeken te zien.

In Reliegos heb ik me net aangemeld in de Albergue de Reliegos. Het is een mooie Albergue eigendom van de gemeente. Ik betaal 5 € voor een bed in een dormitory. Wat van belang is als peregrino is de ruimte in de kamers, de netheid van het sanitair. Dit is picco bello. Opvallend vandaag is dat er amper peregrinos zijn. De stroom der dappere stappers is doorgestapt. Ik ben na 33 km stappen hier beland. Moe, tevreden en hongerig. Ik leef overdag op een half stokbrood, plakje ham of kaas en tomaat. Af en toe een koffie. Voor de rest op water. That's it. Weg van al de uitbundige lunches in de cantine van de Baak. Ik ben gegarandeerd wel wat gewicht verloren. Kan geen kwaad voor een 50iger.

Morgen stap ik richting Leon. Ik heb bijna de kaap van de 1000 km bereikt. Het lijkt alsof het niets was. Maar toch.....

William Strobbe

Het sneeuwt in Madrid, koude oren op de Camino

Zondag 2 mei
Sambol - Itero de la Vego
28 km

Maandag 3 mei
Itero de la Vego - Villalcazar de Sirga
31 km

Dinsdag 4 mei
Villalcazar - Calzadilla de la Cueza
26 km










Het sneeuwt in Madrid, koude oren op de Camino

Los pueblos
Itero de la Vego is een klein dorpje. Een 'pueblo' in het Spaans. Een wat gesloten en desolate sfeer heerste door de smalle straatjes. Wat vervallen. In het centrum een gotisch kerkje met op een van de torens een ooievaarsnest. 2 ooievaars prijkten rijzig op hun nest. Op een bepaald moment begonnen ze te kleppen. Mooi beeld en geluid. Het dorpje leek uitgestorven. En toch was er leven achter de muren van de huizen . Ik vroeg me af waar de mensen waren. Wat doen de inwoners op dit moment? De geheimen van het kleine dorp. Ik overnachtte in Albergue/Hostal Fitero. Het is de enige plek volgens de Camino gids waar de peregrinos kunnen overnachten. Ik merk weinig 'vreemde' gezichten. Blijkbaar is de main stream van peregrinos doorgestapt en lieten ze het kleine gehucht links liggen. Er zaten wat plaatselijke mannen aan de toog van de bar naar het TV scherm te staren , motorracen. Op de grond, dit is typisch Spaans, tref je een klein vuilbakje aan van sigarettenpeuken , servietten en restanten van andere dingetjes. Ik observeerde de toogzitters. Ik probeer hun wereld te begrijpen in dit toch geisoleerd stuk land met enkel kleine dorpjes en verder niets dan uitgestrekte eenzame vlakten. . Ik bedacht me hoe het zou zijn hier te leven. De luxe van het leven dat ik thuis ken, is hier ver weg. Hebben deze mensen geleerd zich met weinig tevreden te stellen terwijl het leven gul kan zijn en ons altijd veel meer kan geven? Wat verlangen deze mensen van het leven? Het contrasterend verschil. Ik ben passant in hun wereld. Ze zijn gegarandeerd gelukkig.

De waard sprak me vriendelijk toe en ik kreeg een sober kamertje toegewezen. Het deed deugd me neer te ploffen op het bed na een warme douche en te genieten van een rust van de spieren en geest.. Had 29 km stappen in de benen en mijn lijf verlangde naar rugzak af en lichter rondstappen.

Boeddhisme
Er waren later nog wat nieuwe gasten aangekomen. Ik herkende 2 Ierse vrouwen die ik al eerder had ontmoet. Ik genoot van een niet spectaculaire maaltijd : linzensoep,frites, groenten en een lapje vlees en dronk riojawijn. Ik geraakte in gesprek met de Ieren. Beiden waren sinds 2 weken onderweg uit Logrono en ervaarden de Camino als een fysieke en geestelijke beproeving. "Not easy, but very exiting" . Ze kwamen uit Cork en hun pensioen-leeftijd gaf hen de mogelijkheid langere tijd van huis weg te gaan. . Tijd om dingen anders te doen, de wereld anders te gaan ervaren na een drukke loopbaan in de sociale sector.

We hadden het over de betekenis van de Camino en koppelden het aan het Boeddhistische Pad. Het Boeddhisme verbond onze gedachten. We kenden zelfs eenzelfde plek langs de kust in Zuid Ierland waar een Chogyam Trungpa kloostser is. Ooit ben ik er kort verbleven toen ik een fietstocht in Ierland maakte. We hadden het over Karma, het krachtige verbindingsprincipe van oorzaak en gevolg. Het principe dat het leven op een of andere manier een resultaat is van de dingen die je 'before' hebt gedaan en dat oneindig blijft doorgaan. We deelden dat Karma je in potentie die 'teachings' geeft die je nodig hebt je hart te leren openen en inzicht te krijgen. Je leven geeft je alles om te leren je hart nog verder te openen. Echter, het komt niet vanzelf. De kunst is te leren 'zien' ' de zintuigen steeds meer op het heden te richten. Fritz Perls heeft het over 'lose your mind, come to your senses'. De Camino kan dit potentieel openen. Vandaar ook de grote aantrekkingskracht van de Camino. Veel peregrinos zijn geboeid door het principe van 'inzicht in/en verandering'. Het blijft een mysterie hoe antwoorden gevonden gevonden. Een deugd als inzicht je rijker maakt. Je moet het allen maar beseffen.

Een koudegolf
De weg van Villalcazar naar Calzadilla was een lang stuk grintweg van 27 km. De weg doorkruiste op 850m erorm uitgestrekte akkervelden. Sinds een paar dagen was er een koude noordenwind komen opzetten. De wind waaide krachtig over de velden. Ik hoorde de avond in Villalcazar dat er zelfs sneeuw was gevallen in Madrid. Sneeuw in Madrid in mei! Begrijpe wie begrijpe kan. Onvermijdelijk dat dit voelbaar is op de Camimo. En effectief. Deze ochtend scheen de zon, een gunstig voorteken.... Echter, eenmaal het dorpje uit voelde ik een krachtige koude wind doorheen al mijn kleren waaien. De temperatuur (die ik kan meten via mijn horloge) gaf 3 graden aan. Helemaal ingeduffeld in mijn jas en buff stapte ik door. Zelfs mijn oren voelden ijskoud aan. De weg leek eindeloos. Doorstappen was de boodschap. Het schouwspel van de krachtige wind op bomen en groeiende gewassen was prachtig. En hoe verwonderlijk de natuur kan zijn. Na een regenbui (ook dat nog!) doemde een regenboog boven het (grotere) dorpje Carrion de los Condes op. Prachtig zicht : blauwe lucht met witte wolken en dan die 'alle kleuren' boog. In Carrion genoot ik in een propvolle bar van een cafe con leche. Er zaten vele peregrinos te bekomen van de verrassende koudegolf. Ik hoorde verhalen dat verschillenden in Burgos een groot deel van hun warme klederen per post had teruggestuurd. Had ik trouwens ook gedaan. Het kan verkeren. je verwachte warmte en je krijgt he omgekeerde. Gelukkig was er in Carrion een winkel met een ruim assortiment aan spullen voor wandelaars en trekkers. Ik heb er een nieuwe warme fleece en nieuwe stapschoenen gekocht (*).

(*) sinds een week heb een linkerschoen die het op een hoog ritme aan het begeven is; een scheur onderaan wordt iedere dag groter; die halen Compostela niet; en als het evt harder zou regenen ben ik de klos; dus ik heb reserve bij...voelt safe

In Calzadilla de la Cueza, een piepkleine pueblo, overnacht in de Albergue Camino Real. Sober en stil. De plaatselijke herberg biedt een menu del dia om 19.30h. Ik ben al enige tijd aan het schrijven. Rond mij zie ik meerdere peregrinos rond de tafels schrijven of in gesprek. Het steeds terugkerend ritme van een pelgimsdag wordt bevestigd: slapen-opstaan-ontbijt-stappen-ergens iets eten-stappen-aankomen-douchen-eten-slapen ....... en tussen al die bedrijven door de innerlijke magie in geest en ziel..... En die is voor eenieder verschillend. Gelukkig.


William Strobbe

Wie stilte wil

Donderdag 29 april
Belorado-San Juan de Ortega
27 km

Vrijdag 30 april
San Juan de Ortega-Burgos
29 km


Zaterdag 1 mei
Burgos-Sambol
32 km

Wie stilte wil.

Zaterdag 1 mei. Het is tegen vieren en ik zit in een in wat in de Camino gids beschreven staat als een eenvoudige,primitieve en erg afgelegen Albergue zonder electriciteit,douches ,wassen in de bron. Ik kwam aanlopen en zag in de verte een klein gebouwtje. Midden de uitgestrekte hoogvlakte van de Sambol op 950 staat deze kleine Albergue moederziel alleen. Eerder (5km terug) was ik in het dorpje Hornillos del Camino waar de plaatselijke Albergue al propvol zat. Had geen zin om opnieuw in een volle zaal te slapen. Weg van de kudde. Wilde stilte. Besloot dus verder te stappen en belandt op deze plek. Ik ben de derde gast die intekent voor een nacht. Er zijn 12 bedden en er is een hospitalliera die instaat voor de ontvangst. De vrouw, een Hongaarse, zal ook koken, wijn serveren en ontbijt verzorgen. Meer moet je niet hebben als peregrino. Er is zelfs recentelijk een douche en toilet geinstalleerd. Wat een te mijden plek leek, verbergt een klein paleisje. Straks meer daarover.

Ik heb vandaag ook afscheid genomen

Burgos
Ik heb deze ochtend vroeg afscheid genomen van Huib. Zoals gebruikelijk in de Albergues gaat de wekker af om 6h. Dit was deze ochtend ook het geval in Burgos. We zouden nog samen ochtendkoffie drinken en dan zou ik mijn Camino verder zetten.
We hebben 6 dagen samen gestapt. Met z'n tweeen 145 km van de Camino afgelegd. Van Logrono naar Burgos, 2 grote steden. De interactie tussen ons was intens. Ik wist niet wat het zou betekenen 'bekenden van thuis' voor een korte tijd als reisgezel te hebben. Wat me opviel was dat ik me snel aanpaste aan het samen stappen. Het ritme van een dat twee wordt. Een medegezel op de bedevaart naar Santiago. De Weg bracht onze verhalen samen. We hebben een gelijkgerichte levensorientatie. Bruisende levensenergie, levenslust en geestdrift. Het verschil van 21 jaar leeftijd markeert de gelouterde varianten in de wijze waarop de balans van het leven is gemaakt. Het gaf ook ruimte in welke mogelijkheden er nog open liggen. Wat je nog te doen hebt of waar je nog van droomt.

Het spirituele leven.
Ooit was Huib een Franciscaner monnik. 7 jaar lang beleefde hij de vorming en opleiding tot geestelijke vader. Een leertijd-opleiding die de basis legde voor het nastreven van een houding gericht op verdieping van het geestelijke. Dit ging gepaard met heel duidelijke regels en discipline . Een schijnbaar dwingend kader oa het celibaat. Op een bepaald moment besloot hij het volle wereldse in te stappen en de carriere van monnik vaarwel te zeggen. Het had in essentie met de liefde te maken. Op een of andere manier heeft het Broederschap me altijd gefascineerd. Ik herinner me dat ik in mijn jonge jaren, toen ik op college in Veurne zat, gecharmeerd was als jongeling door de Broeders van Liefde. Ik maakte eens een spreekbeurt mee van een intrigrerende Broeder. Het klonk mooi. Ik ben (gelukkig) nooit het klooster ingetreden. Als broeder van liefde ben ik op een andere manier mijn leven gaan waarmaken.

Onze gemeenschappelijke deel van de Camino heb ik ervaren als reflectie/sharing over onderwerpen die mijn Leven kleur hebben gegeven. Een spiegel. In mijn Half weg zijn van gedachten wisselen en dan verder gaan. Een levendig bewijs van de essentie van de Camino. Elke stap op de Camino nodigt uit tot een overdenken van het Levenspad. Een confrontatie met de eigen basis waar, de fundamenten waar ik al 52 jaar mijn bestaan op baseer. Niet dat de analyserende geestesfocus continue aanwezig is. Dit zou leiden tot een drukketel effect, dan gaat het stomen in het hoofd. Aan dit soort hoofdpijn heb ik allerminst behoefte.
Wel is het zo dat onder het voortdurende ritme van het stappen -paso a paso- de taferelen uit het leven passeren. Het kan gebeuren in flitsen, verhalen, momenten van inzicht, lichaams-sentaties en soms door gewoon stil te worden.

De stilte van de Weg
Je moet je voorstellen. Het reizen over de oorspronkelijke pelgrimswegen tussen Burgos en Leon leidt langs uitgestrekte en verlaten gebieden. Het zijn hoogvlakten op een gemiddeld hoogteniveau van 900 meter. In de lokale taal noemt men dit 'mesatas' : een hoogvlakte die doorsneden wordt door steile dalen. De Camino is uitgetekend langs kilometers lange smalle verharde wegeltjes. Ze tekenen zich van op de heuvel af in schijnbaar eindeloze lange slierten temidden de groene graanakkers. Op momenten heb je schitterende vergezichten. Je kan er uren lopen zonder niemand tegen te komen. In het beste geval zie je in de verte een andere peregrino(s) voor je lopen. Bij het stijgen van een heuvel word je getest op je conditie. Het kan op korte tijd 100m steil naar boven gaan en dan weer naar beneden. Een exercitie voor de knieen en gewrichten. Daar zie je ook wiens conditie op peil is. Heb al gemerkt dat mensen die pas de Camino zijn begonnen moeite hebben de tred erin te houden. Hijgen, zwetend. Na 33 dagen stappen is mijn fysieke conditie aardig op peil.

Het is heerlijk genieten van de stilte van de weg. Enkel het ritme van de je eigen stappen klinken door. Het geruis van de wind over groeiend gewas geeft een lichte streling voor het oor. In een consequent ritme stap ik door dit magnifiek landschap. Een frisse westenwind duwt me voort in de rug. Ik verbeeld me hoe het in de zomer moet zijn. Dan zijn er verschroeinende temperaturen van gemiddeld 35 graden. Dan is het smachten naar plekken van verkoeling. Liever nu dan dan! Langs de hele route zijn sporen van tal van pleisterplaatsen voor pelgrims nog steeds zichtbaar. Je ziet regelmatig ruines van oude complexen van kloosters. Door de tijd verlaten. Nu troosteloos overgeleverd aan verval. Gelukkig heeft de Traditie van de Camino nieuwe infrastructuur gecreeerd. In de vele kleine dorpjes heb je vaak leuke herbergen en hostals. Ze zijn bescheiden in bouw en minder prestigieus in uitstraling. De moderne tijden hebben andere criteria. De stroom van perigrinos is anders geworden. Het wordt og anders eenmaal je Santiago nadert. Daar zijn de laatste 100 km helemaal ingericht op massa's volk. Santiogo , een symbolisch Camino eindpunt. Of niet? Dit staat me op redelijk korte termijn ook te wachten. Hiermee besef ik ook dat de Tocht het halverwege gevoel meer en meer begint te overstijgen.

Het thuisfront
Ik ben nu reeds 33 dagen weg uit Belgie. Het doet wat in gedachten dat daar ook de dingen verder gaan en dat ik hier, solo, mijn Camino doe. Vandaag toch enigszins geconfronteerd dat er thuis heel onverwachte en minder aangename dingen kunnen gebeuren. Deze ochtend belde ik met Kristine en aan haar stem dat er wat gebeurd was. Deze nacht is de waterleiding gesprongen van een nieuwe warmwaterketel. Dit leidde tot een enorme wateroverlast (overstroming) in het hele benedenhuis midden in de nacht. . Gelukkig kan je in tijden van 'krisis' rekenen op vrienden, bedankt Marc, die je uit de nood helpen. Zelfs midden in de nacht. Sterkte Kristine , daar in Belgie.Ik denk met liefde aan je. Gelukkig blijkt alles vandaag onder kontrole.

De fysieke dimensie
Morgen weer verder. De Camimo voel ik doorheen mijn hele lijf en geest. Ik ben blij dat mijn lijf het heel goed verdraagt. Na bijna 850 km stappen is het stappen een geintegreerd deel van mezelf geworden. De volgdend 450km kunnen er zonder zorg voor een of ander letsel zeker bij.

William Strobbe