Lectoure-La Romieu

Lectoure-La Romieu
20km

Ultreia, immer weiter.....

9.30h. Lectoure viert Pasen vandaag. Er is al veel beweging in het stadje. De plaatselijke middenstanders zijn druk in de weer. De kroeg waar ik gisteravond getuige was van de lokale zaterdagavondfever is barstensvol met luidruchtige gasten. Nu al, dacht ik, of nachtje doorgedaan!?. Dat wordt een vrolijke Pasen.

Al snel was ik terug op de buiten. Het was bewolkt en ik zou vandaag een kortere wandeldag maken. In de verte dreven donkere wolken naar me toe. Al snel de eerste druppels. Ik geraak eraan gewend om dan snel mijn rugzak van de schouders te halen en m'n regenzeil te omhorden. Stappen in de regen is minder prettig. De paden worden heel zompig en bij het klimmen wordt het soms spekglad. Mijn wandelstok (Leiki) ondersteunt de klimmetjes. De regen hield op en een schraal zonnetje brak door.
Zeil weer af. Het zou het ritme van de dag worden. Langs de glooiende velden en weiden keek ik naar de verre horizonten. In de verte meende ik grotere heuvels te zien. Mijn oog viel op een bordje met 'Ultreia, immer weiter'. De gedachte van de dag werd toepasselijk. Afwisselend ritme met minder gunstige weerperikelen. De koude wind maakte het nog ongezelliger. Werd ik moe van de bijna 160 km in de benen? Verlangde naar 'wu wei' -'niets doen'. Onder een boom nam ik even rust. Ik hoorde achter me plots stemmen die hoog boven de stilte van de weg galmden. Het waren 3 fransen, met kleine rugzakjes. Wat kunnen felle mensenstemmen soms irritant storend zijn. Ik begroette ze vriendelijk. Zonder meer.

Ik stapte door naar het dorpje La Romieu. Het duurde aardig lang in mijn beleving voor ik aankwam.
De toren van een gotische kerkje naderde. Ik hoopte de aankomst van de Ronde van Vlaanderen te kunnen zien. De veronderstelling was dat er in La Romieu een cafe zou zijn met TV. Het dorpje oogde heel rustiek. Vlakbij de kerk zag ik een terras. Daar zaten de 3 fransen koffie te drinken. Wel restaurant, geen TV! De zon brak door. Ik plofte me naast de Fransen aan een tafeltje, stoel in een deugddoende zon. Cafe au lait svp. Een van de 3 vroeg aan me waar ik naartoe stapte. Een prettig gesprek ontspon zich , ooit wilden ze ook het Spaanse stuk integraal doen. Nu waren ze een weekje onderweg.

Het office du toerisme wees me op een Chambres D'hotes vlakbij.
Ik stond voor een mooi oud huis met voorhofje. Ik belde aan.
Deur ging open en een vrouw liep kaarsrecht naar me toe. Ik keek haar aan, merkte een trotse blik met heldere ogen en een gezicht getekend door het leven. Een krachtig uitstralende presence. Ik was zeker dat ze in haar jonge jaren een typische schoonheid moet zijn geweest. Oui, on a des chambres libres. Ze viel met de deur in huis mbt de prijs. Zakelijk duidelijk. Ik vroeg haar of er bankcontact in de buurt. Je bent geen Francais zei ze terzijde. Non Belge, Anvers. Ah ca tombe, nous aussi , mon marie is Antwerpenaar et moi Liegeois. Het kan verkeren. Nooit verwacht dat ik zo snel landgenoten zou treffen. Gastvrouw Anne-marie toonde me mijn gastenkamer. Het huis, de oude pastoriewoning, was prachtig smaakvol ingericht. Een grote trap leidde naar boven.
Gastheer Jean-Pierre , een bijna 80jarige grijsharige man verwelkomde me hartelijk. Bood een 'pintje' aan wat heel welkom was. Hij was een succesvol antiquair geweest in de Kloosterstraat. Hij inhaleerde rook uit zijn sigaar en haalde herinneringen op uit vervlogen zakentijden met Argentinie. Dat is een prachtig land. Ik meende heimwee te zien. Heeft zelfs lang geleden zaken gedaan met het Il Danieli's het Italiaanse restaurant naast het Baak Koetshuis in het Middelheimpark. Ze hadden bij toeval deze plek gevonden en een bod gedaan. Maanden later kregen ze bevestiging voor hun bod. Een nieuwe ingrijpende levensbestemming. De verhuis volgde. De plek is uniek mede door de vele passerende pelgrims die extra leven, kleur en charme geeft aan hun jaren op rust. En ook arbeidintensiteit. Steeds klaar staan en 4 kamers netjes hebben. Ik kreeg de tip in het plaatselijke resto te gaan eten. Wat ik deed na me opgesmukt te hebben na een minder prettige wandeldag. Hoorde dat Tom Boonen weer tweede was. Je kan niet altijd winnen.

In het restaurant ontmoette ik weer de 3 fransen. Ze hadden veel met elkaar te delen , zo bleek. Later stapten nog eens 4 nederlanders binnen. IK vermoed met camping car op doorreis . Elk de eigen focus aan tafel. . Ik bestelde een menu du jour met karaf witte wijn en boog me over mijn gedachten die ik wilde neerschrijven op mijn BB.

" Kan een zaadje zich vergissen als je gedachte was een plant te hebben gepland en na enige tijd een boom groeit?".

Het Boedhistische begrip Karma is hier van toepassing; de logische aaneenschakeling van oorzaak en gevolg. Karma betekent activiteit of daad met als basis de wisselwerking tussen handeling en motivatie. We brengen ons leven handelend door en zijn voortdurend in interactie met de omgeving. Ik overdenk mijn handelingen. Het wandelen biedt me een zee van tijd hiervoor. Wandelen betekent meer en meer voor mij mijn gedachtenstroom onder de loupe te nemen terwijl de Weg voor me ligt. Er is niet meer dan dat. Wat een luxe ervaar ik nu. Ben ik gelukkig? Ik focus me op de keten van oorzaak en gevolg. Is het welslagen en de waarde van mijn activiteiten afhankelijk van de reactie van anderen? Ik film gedachten terug en herinner de woorden van m'n vader die op een bepaald moment in een Gentse kroeg zei, ' je wilt goed doen'. Ik zou het positieve bezigheden en intentie noemen, het wensen en willen dat mijn medemensen het goed hebben. De intrinsieke motivatie ook van het werk dat ik doe bij en met De Baak. Een gedachte die me roert. Tussen wil , daad en effect kan verschil liggen.

21 h. Ik groette nog even de gastvrouw en heer.

William Strobbe

De Voorzienigheid

Auvillar-Lectoure
34,5 km

De Voorzienigheid

Een deugd met onbekende wendingen....

7.45. Mijn ontbijt werd geserveerd in het gezellige restaurant dat aan de Gite aangesloten was. De vorige avond had ik er al een heerlijk specialite de la maison veroberd (kip a la Gers). Het interieur straalde artistiek temperament uit. Een combinatie van feminine smaak - veel spiegels gedrapeerd met hoeden en sjaaltjes - en masculine presence - een oude biljarttafel , stoelen, muziekinstrumenten ea objecten omgekeerd aan de muur opgehangen. . Ik vroeg het de waardin, ze bevestigde de beider smaken. In hun vorig leven hadden zij en haar man een succesvol blues-cafe in Lille. Ze verlangden weg van de stad en vielen op deze plek a la campagne. Het gaat niet goed met de commerce in de regio vertelde ze. De crisis slaat hard toe, mensen geven minder geld uit. Ver van de grotere steden is het vaak overleven voor jonge mensen die enkel in de drukke tourisme maanden de kost beter kunnen verdienen. Haar zoon en docher runnen het resto, zij en haar man de Gite. De kracht van familiebedrijven. Als er goede verstandhouding is tenminste, en dit bleek hier zo te zijn. Bij mijn ontbijt kreeg ik een heerlijke crepe au sucre. De waardin was een maitre crepiere. Ik proefde de kunst. Ze was vol van verhalen van pelgrims die een groot deel van het clientele zijn. Zo herrinnerde ze zich een heel oude man, tres maigre en felle ogen, die enkel vloeibaar eten kon verdragen. Hij wilde, als laatste wilsbestemming de hele Weg alleen vanuit Straatsburg lopen en wist dat ie kon sterven op de Camino. Hij zou onderweg ook gestorven zijn.
De Weg kent Heilige doelen.

Ik verliet Auvillar onder een bewolkte hemel. Geheel open voor nieuwe ervaringen. Na een uur stappen midden de glooiende velden stopte 100m voor me een auto. Ik dacht een boer die z'n veld komt inspecteren , er worden hier veel aardbeien gekweekt in lange rijen overkoepeld door plastiekbescherming. Hij bleef draaien rond de auto tot ik passeerde en hij naar met toe kwam. Hij had een map in de hand, weg verloren dacht ik! Ik keek hem aan, bolle brilglazen en lachte met een klein mondje naar me . Opende een map als een handelsreiziger .
'Vous connaissez Jesus?'. Ik zag een bijbel pronken en gekleurde foldertjes met Jesus erop. Die wil me troosten of zieltje winnen. Ik kreeg flash backs van vroeger toen ik Jehova getuigen in de stad ontmoette. Dit type mensen hebben een sterke bekeringsdrang. Ik bedankte de man, zei dat ik mijn Boek bijhad, groette hem vriendelijk en stapte verder. Herinneringen bleven komen. Laastst ook op de Groenplaats in Antwerpen toen ik de devote Hare Krischna volgelingen in hun roze kleding al zingend zag huppelen en eveneens gekleurde foldertjes met wierookstokjes zag uitdelen. Alle levende wezens willen gelukkig zijn of worden. En elk zoekt zijn weg.
Ik stapte verder. Mijn Weg.

Ik liep langs kleine wegeltjes, passeerde mooie boerderijen. Bij een van hen stond een tentje opgesteld. Ik naderde en op een tafeltje stond een thermos, water, eieren en propere kopjes. Aan de tentstok hing een Mariabeeld en 2 Jacobschelpen. "Pour les Pelerins, pour vous" . Geschenk van de Hemel. Ik keek rond, zag niemand. Schonk me lauwe koffie uit de thermos en nam een ei. Hier wordt voor ons gezorgd. Bedankt beste mensen.

Ik besloot Rick te beluisteren. Meditatieve input voor de dag.
De 4 richtingen van manisfestatie. Welke richting ga je? Elke richting heeft een archetypische betekenis.
Ik visualiseerde de volgende aardse richtingen :
+Zuiden : what would you like to accomplish and achieve?
+Noorden : wat heb je te ruste te laten, tijd van rust te geven?
+ Oosten : wat groeit er in je, wat ontstaat, wat ' kiemt ' er?
+ Westen : wat heb je achter te laten, welke ballast sleur je mee?
Ik liet de woorden binnendringen al voorwaarts stappend. Betekenis groeide. Gedachten dwarrelden door mijn geest als vogels.
Ik liep nu Zuidwaarts.

Doel was vandaag te overnachten in een gite a la ferme. Het begon lichtjes te regenen. Na een tijd voelde ik de koude in m'n lijf kruipen. Niet prettig. Mijn Jack Wolfskin jas bevrijdde me van onbehaaglijk voelen. Het bleef lichtjes regenen. Ik naderde de Ferme de Barrachin. Zag er mooi uit. Verlangde naar platte rust. Klopte aan en een vrouw op pantoffels deed open . On est ferme, ma famille vient ce soir.... Hmm, jammer, had er naar uitgekeken. Nog minstens 2 uur doorstappen was de boodschap. In de verte donkere wolken. Ik zag de bui al hangen.

15 minuten later hoorde ik gedonder boven me. Haalde m'n zeil boven. De wind die opkwam galmde door de bomen. Het werd donkerder en binnen de minuut keihard te regenen. Minder leuk, zeker met de wetenschap dat ik op de boerderij had kunnen blijven. Goh, ik verwenste enigzins de boerderij madam. Door de gietende regen, modder en wind baande ik m'n weg. Op de kaart wist ik een kortere weg dan de GR. Langs een drukke baan. Het bleek heel gevaarlijk. Auto's raasden langs me heen. Wat duurde de tijd . Ik zag het bord "Lectoure 3km". Nog even. Toen ik aan de grens van het stadje kwam, klaarde het plots op en brak de zon door! Het spelletje van de weergoden. Een bestelwagen stopte naast me . Een man nodigde me uit voor een lift. Aardig. Ik bedankte.

Op de hoofdlaan was veel beweging. Ik kruiste aan de overkant de 2 fransen weer. Zij waren 'droog'. Voor de 4 de keer al. Een groet van aan de overkant. De 5 de keer drinken we een glas. Ik vond een Chambres D'Hotes. Enige gast weer. Installeerde me en na een warme douche ging ik het stadje in.

Ik dronk een wijntje in de plaatselijke kroeg met veel stamgasten zo bleek. Aan de toog typische figuren , wijd gesticulerend. 2 TV schermen stonden aan. Een enkeling stond voor zich uit te staren, zichzelf in de spiegel te bekijken. Hij dronk pastis. Naast me 4 Noren met zichzelf in gesprek. Pelgrims?

In reataurant ' Le Bienvenue' at ik lekker. Het is zaterdagavond en ik mijmerde over Antwerpen, de Dageraadsplaats en andere plekken. Daar wordt zeker weekend gevierd. En op het leven gedronken. Sante.

William Strobbe

Ontmoeting met de spiritual teacher

2 april
Moissac naar Auvillar
23 km

(Rick Jarow en William in Antwerpen dec 2009)

Ontmoeting met de spiritual teacher.

Vandaag een ander ritme. Ik wil mijn ritme vinden, niet alleen denken aan aankomen. Als je naar een doel reist is het belangrijk te letten op de weg.

7.45h. Rom, de Ierse gite houder dronk nog een kop koffie met me bij het ontbijt. We keken elkaar aan met een blik van solidariteit. Hij heeft de Weg gedaan en het heeft hem nieuw inzicht geschonken. Het heeft hem samen met z'n vrouw en 2 kinderen een ander leven doen kiezen . Een drastische keuze. Hij kan er van leven zo blijkt. In z'n vorige leven was hij marketing directeur van een groot bedrijf in Dublin. In de drukke maanden ontmoeten en hosten ze honderden pelgrims in hun gite. Hard werken. Ten dienste van de gasten en hun eigen bestemming.

Allemaal verschillend, werelden van verschil en kleur, van symptathiek en joviaal naar arrogant, geobsedeerden van de prestatie (50km stappen continue per dag ) zelfingenomen, tot intens devoten ( God is de enige redding en daarvoor moet je zwaar boete doen , zo kom je id hemel) . Het kleurrijke pallet van het leven van spirituele zoekers. We taxeerden elkaar een beetje, glimlachten en schudden elkaar de hand. "Good luck" zei hij met het knoddige Iers accent. Ik sloot de deur achter me. De weg lonkte, de zon scheen en het voelde weer goed.
Deze keer platte weg. 15 km langs een kanaal dewelke parallel loopt met de Tarn en later de Garonne.

Ik dacht aan m'n werk op de Baak. Ik heb de laatste weken allerlei dingen afgerond, overgedragen, lijstjes voor Harry Starren gemaakt van mensen die hij spreken 'moet' (hij neemt deels m'n rol over als Chef Antwerpen).
Ik ben blij dat ik nu hier ben, want het werk dat ik heb laten liggen telt niet meer, dit gaat nu z'n eigen gang. Ik vertrouw dat het werk dat ik hierna zal oppakken er beter op gaat worden. Het was niet makkelijk om wat ik opgebouwd heb te laten vallen en te kiezen voor de Weg op zoek naar ZIN. Het schip is het veiligst wanneer het in de haven ligt maar daarvoor zijn schepen niet gebouwd.

Heerlijk stappen was het. Altijd rechtdoor. Bijna automatische piloot. Ik dacht aan de weg van de wijsheid. Een bedevaart is altijd al een van de meest objectieve manieren geweest om tot inzicht te komen herinner ik me wat Rick me vertelde in december. Rick Jarow uit New York is een van mijn grote voorbeelden van spiritual teachers. Ik ken hem al 10 jaar en reeds meerdere keren heb ik hem uitgenodigd naar Nederland en Belgie. Zijn career workshops en chakra meditaties hebben grote impact. Ik had enkele van z'n sessies opgenomen op m'n voice recorder die ik in handbereik heb . Ik snoerde een headset rond m'n oren en beluisterde een sessie. Het werd plots meditatief wandelen. Rick's voice stemde m'n geest tot rust. Bijzonder nu. Alle aandacht voor de woorden. De integrale focus De walking meditatie nodigde me uit m'n familiegeschiedenis (familytree) te visualiseren. Wat een synchroniciteit. Was al herhaalde malen tijdens het stappen met m'n gedachten beland bij m'n familie. M'n ouders, m'n pa en ma, broers en zusters . De betekenis van het verleden en het verhaal van heden ligt nauw aan mijn hart. Rick nodigde uit met compassie te kijken naar waarvan ieder (mezelf inclus) droomde, bewoog te zijn en te worden in de jonge jaren, wat we nu zijn geworden en hoe we dit gedaan hebben. Beelden passeerden. Voelde de emotie opkomen. Tja. Kroniek van een familiegeschiedenis. Het kwam heel dichtbij. Betekenis openbaarde zich. Voelde opluchting en blij.

Ik naderde het dorpje Auvillar. Een steile klim bracht me naar de centrale plaats. Op het dorpsplein een eeuwenoude ronde overkoepelende markthal. Ik beelde me oude taferelen van handelaars in die hier hun goederen kwamen verkopen. De streek is bekend voor de produktie van pruimen, meloenen en foie gras. Ik ontmoette de 2 pelgrims terug die ik al eerder ontmoet had. Ha, le Belge! Evidente communicatie ging over " waar ga je overnachten. ?". Een van hen wreef over z'n scheenbeen. Ca fait du mal un peu! Het kwetsbare lijf. Ik besloot te blijven , zij gingen verder.
Vlakbij was Gite Le Baladin, prachtig huis met grote tuin. Bel kapot . Ik klopte hard op deur. Hallo? Oui! Un pelerin a la porte.
Entrez.

William Strobbe

De weg van het vertrouwen

1 april
Lauzerte naar Moissac 32 km.
De weg van het vertrouwen

Volg de weg met aandacht, onoplettendheid kan je van de weg doen afdwalen .....

De dag begon goed. Stralende zon, fris windje. Afscheid van de patron van de gite en weer op weg . De gite bevond zich langs de Camino. Lauzerte lag er nog verlaten bij, stil. De smalle straatjes straalden middeleeuws oud. Heel het dorp is onder"kelderd" met 9 m diepe gewelven. Unieke plek.

Ik stapte door en filmde gedachten terug en schrok ' ik ben iets vergeten in de gite , mijn getten die onderbenen en schoenen beschermen tegen de regen. Ik twijfelde , ga ik terug of niet. Ben 2 km teruggestapt en toen bleek dat ik ze toch aan mijn rugzak had gehespt! Boodschap van de dag ' aandacht'.

Het bleek toch mijn dagje niet te worden, voelde bij stijle afdaling mijn rechter knie onwennig knagend. Enigzins ongerust stapte ik door. Fantaseerde "blokkade" aan de knie wat het einde van de tocht zou betekenen. Gelukkig stabiliseerde het. . Dis-ease (ongemak) weg. Het zal een tergkerend thema van de tocht worden. Mijn lijf, leden en geest moeten in orde blijven. Storingen forceren is niet de bedoeling. Wat de geest betreft is een ander verhaal. Schrijf ik later over.
De heuvels tekenden zich prachtig af met ontluikend groen, bloesemende bomen en nog kale akkergronden. Prachtige streek met authentieke alleenstaande huizen. Ik heb er mooie te koop zien staan. De liefhebbers met wat geld vinden zeker hun gading.

Met regelmaat ook idylische kapelletjes, allen goed onderhouden en met aankondiging van vieringen van spirituele feesten. Ik hield halt bij la chappelle Saint Sernin en stapte er binnen. De diepe stilte overviel me. Het bracht inkeer. Ben ik op zoek naar stilte? Wat is de diepe zin van de Weg? Het is ideaal een zin in ons leven te vinden en echt mens te zijn.
Ik mijmerde. Dien ik niet voortdurend bewust te zijn van mijn motivaties en stemmingen om niet van de goede weg af te dwalen? Ik wil steeds opnieuw beseffen en gewoon aanvaarden dat iedereen een weg volgt die bij hem past.

In gedachten ging ik verder. De route liep langs een asfaltweg en over uitgestrekte velden. Het wandelen langs dit type wegen voelde saaier aan. Plots merkte ik geen roodwit tekentje meer. Ik realiseerde dat ik een Camino richtingswijzer genegeerd moest hebben. Op een kruispunt beland had ik de keuze. Ofwel terugkeren naar het punt van afslag ofwel de weg volgen langs een drukkere baan richting Durfort. Ik besloot langs de drukke baan te stappen. Een minder slimme keuze. Auto's raasden voorbij en bovendien gevaarlijk. . Dag rust. Niet meer doen besloot ik. Een nieuw punt met het roodwitte teken verloste me van de asfaltweg.

Langzaam werd de bebouwing dichter. Vaak passeerde ik huizen met honden. 'Chien mechant'. En wat kunnen die blaffen die honden.
Sommige ogen minder aaibaar. Ik hoorde dat in Spanje loslopende honden vaak lastig kunnen zijn. Heb een apparaatje bij dat ultra hoge tonen uitstraalt en daardoor wilde honden op afstand houdt.

In Moissac had ik de tip voor de gite 'Ultreia' gerund door een Iers koppel. Ex-camino gangers die hun leven onderweg besloten anders aan te pakken. Ze zijn sinds 5 jaar met deze ondernemend gestart. Moissac is een goede plek mits veel pelgrims hier hun tocht (of een deel) aanvangen. De gite is 'under construction'. Ik krijg een mooie kamer. Er zijn meerdere zestig+ gasten aangekomen uit de UK, Schotland en Duitsland die morgen de eerste dag aanvatten en 2 weken de Camino gaan doen. Het is even wennen aan terug in groep eten. Ik was even vergeten dat de Ieren geen grote culinaire reputatie hebben. Het avondmaal bevestigde de zoutloosheid. Wel gezond!

William Strobbe

Tocht van Lascabanes naar Lauzerte.

31 maart 9h

Tocht van Lascabanes naar Lauzerte.

Hoeveel overtollige bagage sleur je mee?

Het ritme veranderen is geen sinecure. Deze ochtend opgestaan met de 'klassieke' gedachte: "wat heb ik allemaal te doen vandaag?" Ik leek nog thuis waar het dwingende ritme van de werkwetmatigheid me wees op mijn besef van verantwoordelijkheid. Ik ga voor de zaak , het werk ; het goed willen doen en zo snel mogelijk actief. De BB (Blackberry) als leidend vehicel in het kontakt met de wereld in handbereik. Wie heeft er nu (weer) gemaild over 'belangrijke' dingen des werkleven. Welk (gespreks)verslag(je) te lezen ? Welke activiteit to share met de lieden van de task- of andere force. Niets verkeerd aan an sich, wel een ritmisch patroon die me verslaafd maakt aan de dwingende band van het werkleven. Ik herinner me vaag de tijd dat dit allemaal niet bestond en ik geduldig moest wachten tot de postbode brieven met belangrijke dingen in de bus dropte. Nostalgie? Nee, ik vraag me bij wijlen af hoe ik vroeger de stroom aan informatie beheerste!

Deze ochtend dus. Ik besefte dat ik tijd had. Boekje en koffie als gezelschap. Tijd nemen en hebben. Ik gaf me schoorvoetend over. Het perspectief dit langer te kunnen gaan doen lokt verrukkelijk. Ik genoot van mijn ontbijt. Buiten scheen de zon. De meteo had beter weer voorspeld.

De eerste stappen vandaag met de rugzak voelde vers aan. Dapper op weg naar mijn volgende bestemming. Ambitie van de dag was mijn rugzak te ontdoen van een deel van het gewicht. Ik besef dat ik teveel last op mijn schouders draag. Is niet de beste positie op langere termijn. Te zware rugzak kan leiden tot knie- en voetproblemen. Hoeveel kan een mens verdragen als bagage? De metafysische betekenis drong tot me door. Welke ballast nemen we mee die ons beperkt in wat we werkelijk willen doen? In het eerstevolgende dorpje met postkantoor zou ik mijn rugzak lichter maken. Blijkbaar was ik niet de enigste die van deze dienst gebruik maakte. In het kleine postkantoor prijkte achter het loket een schap met een hele reeks postpakketten van klein naar groot. De postbeambte vroeg me wat ik wilde. Geef me een medium, die kan ik vullen. Met wat boeken (!) en klederen die ik de komende 2 weken niet nodig had. 2,6 kg woog het pakketje en dit werd post restante naar St Jean Pied de Port gestuurd. Het zal er 15 dagen blijven liggen anders wordt het doorgestuurd naar Belgie.

De rugzak voelde lichter. Na een koffie in het plaatselijke Brasserie Central zette ik mijn tocht verder. Verlost van wat ballast trotseerde ik de frisse wind en het stijgend pad. In het dorp kwam ik ook de eerste 2 pelgrims tegen die ook naar Compostela trokken. 2 Fransen die schijnbaar lichtere rugzakken droegen. De groet was kort, had geen behoefte een uitgebreide babbel te doen. Ik zie ze zeker terug mits we hetzelfde pad volgen. Het is nu nog geen drukke tijd van 'pelerins' had ik al gehoord van de vrouwe in de de Chambres D'Hotes. Het seizoen 2010 van de 'pelgrims' begint nu pas een grotere toevloed te krijgen. Ik hoorde dat hele groepen van pensionadas uit alle mogelijke landen (delen van) de tocht nu al beginnen te boeken. Veel Duitsers, Benelux, voormalige Soviet landen, Australiers en Japanners .... Gelukkig kom ik deze eerste dagen haast niemand tegen. Alleen met mezelf trotseer ik de natuur, de paden die klimmen en dalen. De wind waait me fris toe en de zon maakt het geheel tot een heerlijk geheel. In de verte zie ik dreigende donkere wolken. Gelukkig drijft de wind ze van me af.

Nog 10 km te stappen. Heel de weg alleen. In de verte zie ik iemand me tegemoet stappen. Na enkele minuten ontmoetten we elkaar. Een oude man begroet me. Hij is van de buurt. Waar kom je vandaan? Belgie! Ah, un Flamand. Les Flamands kunnen vaak goed Frans spreken. En, ga je naar Compostela? Ja! En dan een mooi moment ....Je vous felicite, jeune homme, c'est un long chemin qui fera vous bien. . Hij keek me aan doordringend, groette en hij wandelde verder. Au revoir. Waarvoor moest ik gefeliciteerd worden? Wat is het dat deze Tocht tot de verbeelding spreekt? Ik besef opnieuw het unieke van mijn traject, le Chemin, el Camino : de Vreemde Weg naar Santiago.

Ik dacht aan mijn Vader (72) . Had hem uitgenodigd de Weg een deel(tje) samen te doen. Dit samen met oude vriend Huib (72), ooit Franciscaner monnik, en mijn schoonpa Paul (78). Huib en Paul volmondig ja voor het avontuur. M'n Pa nog in overweging. Wat heeft hij (nog) los te laten, welke patronen te doorbreken? Ik ben nu onderweg, graag had ik dit n.a.v. deze tocht op de Weg gedeeld. Ik wenste dat hij 'ja' zou zeggen, zou mooi zijn. Met deze 3 'oude mannen'. We zouden heerlijk kunnen beleven wat het is te 'zijn' op deze mytische weg. Oud zijn is een gedachte (mede)ondanks de fysieke werkelijkheid.

Ik stapte verder. Weer een oude gezegde ' de laatste loodjes wegen het zwaarst' bleek waar. Voelde de moeheid, het verlangen naar rust. Na bijna 28 km. Ik naderde Lauzerte , historisch dorp op een heuvel. De laatste km woog zwaar, wat kan een klimmende weg lang zijn. Blij dat ik in de gite aankwam. Weer de enigste gast. Pelgrims worden steeds hartelijk onthaald zo blijkt, de gepensioneerde patron wilde zelfs eten voor me maken. Ik liet het zeker niet passeren. Moe en tevreden trok ik naar mijn kamertje. Een warme douche deed me goed. Het avondrepas was heerlijk. Samen met de patron en z'n vrouw lekker eten en gekoelde rode streekwijn gedronken. Verhalen verteld over het leven, de trekkende pelgrims en het politiek gedoe rond Sarkozy. Het was weer een mooi en intensieve dag.

William Strobbe
Chef de Baak Antwerpen

0031 6 222 04 799
www.debaak.be/antwerpen

30 maart 2010 Santiago de Compostela. dag 1

Frankrijk, Cahors - 30 maart 10h.
Het pad is in de weg

Ik ben mijn pelgrimstocht begonnen.

Waar ik lang naar uitgekeken heb is zover. De pelgrimstocht naar Compostela. De laatste weken was ik druk met mijn gedachten naar de tocht. Ik beleefde intense tijden mits ik tal van werkzaamheden moest overdragen , met collega's doorspreken, in de startblokken zetten ter lancering van later uit te voeren . Vrijdag nog een mooie happening in het Koetshuis te Antwerpen. 1 jaar Baak Antwerpen, het staat er en er zijn mooie perspectieven.
Gedachten over mijn Tocht gaf rust en onrust. Existentiele bevraging. Ook thuis en met m'n dierbaren ,vrienden leidde het een tot een biezondere sfeer. Met velen nog een babbel gehad, een intens kontakt en veel goede raad gekregen. Het gaf goede moed. De keuze de tocht aan te vatten was OK, een innerlijke aanvaarding. Ja zeggen tegen de stap. Uit het patroon stappen.

De eerste dag is een biezonder moment voor de goede start. Afscheid van Kristine in Cahors, ontroerend. Ze gunt me de beleving met al z'n intensiteit, afspraak samen in Santiago rond 23 mei. Mijn eigen auto verdween in de verte, wuifde en ik draaide me om en keek naar het Noorden - de richting van het Pad. Rugzak rond de schouders. De tocht was begonnen. De zon scheen, een goed voorteken (!?). Nog een laatste belletje met Geke en Systeembeheer (had ik nog afgesproken) , moest nog iets regelen voor de Baak. Klaar nu, met de Baak. Geen mails meer, gedaan met de BB bijna verslaving.

De Pont de Valentre van Cahors stapte ik goed gemutst over. Onder mij raasde de Lot rivier. Heerlijk gevoel. Van nu af aan enkel stappen, voorwaards . Mijn eerste uitdaging begon al na 100m. Een steile klim naar boven. Puffen geblazen. Eenmaal boven begon het fel te waaien. Dag weergoden! Die zouden me vandaag eens uitgebreid gaan testen. En inderdaad in de verte tekenden de wolken donker. Mijn rugzak (heb ik niet te veel mee?) drukte op mijn schouders. De Tocht zal me fysiek uitdagen besefte ik des te meer. Langs uitgestrekte velden en heuvels stapte ik richting mijn eerste bestemmingspunt in Lascabanes. Doel was 'rustig' te beginnen, inlopen. Het tegendeel bleek waar. Het begon zwaar te regenen. Gelukkig heb ik me goed materiaal aangeschaft ter bescherming van onguur weer. Mijn regenzeil beschermde me tegen de gietende regen en mijn schoenen kregen bescherming van 'getten'. Ik hoopte dat het slechte weer niet lang zou aanhouden. Het werd echter een eerste tikje van beproeving. Ja, het zal geen sinecure worden. De ambitie van 1350 km stappen. Even een lichte schrik. Zal ik het wel halen? Zal mijn fysiek systeem het verdragen, mijn rechter knie met een scheurtje in de miniscus.... Het spookte in mijn hoofd. Ik zetten onverwijld de tocht verder. No way back! Het oude gezegde "na regen komt zonneschijn" bleek bewaarheid te worden. Gelukkig! De zon straalde op mijn gekortwiekt broskopje. Heerlijk stappen nu. Maar , weer een oude gezegde " mooie liedjes duren niet lang" kreeg ook zijn bevestiging. Weer dreigende wolken in de verte. En ja, 5 minuten later opnieuw regen met harde wind. Dit heb ik te trotseren en te aanvaarden. De weergoden als uitdagende metgezel , wellicht de hele reis. Langs zompige wegeltjes ging mijn pad verder, de rugzak begon zwaar te wegen. Nog 12 km. De zon brak opnieuw door de grauwe wolken . Dag zon, je maakt het mooi. Dicht bij de natuur. De ontluikende lente kleuren verraden straks kleur en geur symfonieen. Langs een verlaten rustplek voor trekkers (ik loop langs het Camino pad : GR 65) plofte ik me neer voor een korte rust. Heerlijk, ik moet eigenlijk niets. Ik kreeg honger. Had niets te eten bij (behalve een Granavita-bar en een flesje water). Lesson 1 learnt , in deze verlaten gebieden vind je vaak geen bevoorrading onderweg. Had inkopen moeten doen in Cahors. De leercurve zal blijven bestaan. Mijn gedachten dwaalden af naar de Baak-cantine met de lunch- verwennerijen. Wat hebben we het toch goed daar. Je beseft pas deze luxe als je het niet hebt....simpel gedacht , maar absoluut waar nu. Ik lette op de voetsporen in de zompige witte klei, schoenen werden zwaar. Er waren voorgangers vandaag. En zo zijn er vele , vele duizenden en duizenden pelgrims doorheen de voorbije eeuwen langs dit pad gewandeld. Ik ben reisgenoot geworden. Alleen langs deze weg. Een queeste naar mijn eigen zingevingsvragen.
16.30 h
In de verte zag ik het kerktorentje van Lascabanes. Ik voelde de moeheid. Blij dat ik aangekomen was. Heb de eerste 25 km erop zitten. Ben de enigste gast in een Chambres D'Hotes. Een simpel bed in een sobere kamer. Je moet maar pelgrim zijn. Krijg straks een lokale maaltijd geserveerd. Rond mij een speelt een klein manneke, de kleinzoon. Bonjour monsieur. Het Franse taaltje versiert de ruimte. Heb zicht op een mooi landschap.
De cuisine van de moeder de huizes smaakt heerlijk. De lokale wijn herinnert aan de wijntjes van ontmoeting in de Baak (Martin!) De rust valt. Mijmering. Genieten.
Tijd straks om te rusten, te schrijven en lezen. Ik ga vroeg slapen. Morgen weer een nieuwe dag. Het ritme is nu al anders. En er zullen er nog vele volgen. Voelt goed.


William Strobbe
Chef de Baak Antwerpen
0031 6 222 04 799

www.debaak.be/antwerpen

Aan de Pelgrim

Ga op weg!
Je bent voor de weg geboren,
Ga op weg,
Je hebt zo dadelijk een afspraak ,
Waar? Met wie?
Misschien wel met jezelf.

Ga op weg!
Je stappen zullen je woorden zijn.
De weg je lied
de vermoeidheid je gebeden
en aan het eind
zal je stilte tot je spreken.

Ga op weg!
Alleen , of met anderen
Maar treed buiten jezelf!
je hebt je rivalen gecreeerd
Je zult metgezellen vinden,
Je zag vijanden voor je,
Je zult broers en zusters vinden.

Ga op weg!
Je hoofd weet niet
waar je voeten je hart brengen

Ga op weg!
Je bent voor de weg geboren
De weg van de pelgrim
Iemand komt je tegemoet
Is naar jou op zoek
In de schrijn aan het eind van de weg,
in het schrijn op de bodem van je hart.

Hij is je vrede.
Hij is je vreugde

Ga!
God gaat allang met je mee!

(een anonien gedicht)