Levendige taferelen

Zondag 25 april
Logrono - Navarrete
14 km

Maandag 26 april
Navarrete - Alzafro
28 km

"Levendige taferelen"

Scenes uit een Pelgrimsleven.

10.30 Ik ontmoette Huib op Avenida de la Paz. Het was zondagochtend stil in Logrono. De stad was aan het wakker worden na een uitbundige nacht . Ik zag Huib in de verte aan komen stappen van het busstation. Ik herkende zijn figuur. Op zijn 72 jaar straalt de man de eeuwige jeugd in volle glorie uit. We gaan een 5tal dagen samen de Camino doen. Ik ken Huib al 15 jaar. Heb hem leren kennen op een Open Space Conference in Siberie. Het klikte meteen tussen ons. Zijn enthousiaste energie en gedrevenheid heeft me altijd geinspireerd. Samen hebben we nog een Open Space Conference In Auroville (India) georganiseerd. We hadden weinig woorden nodig om na een cafe con leche op het centrale marktplein meteen de stad door te lopen en de Camino aan te vangen. Het was even wennen aan het ritme met twee . Al snel waren we op dreef. We passeerden de buitenwijken van Logrono en gingen richting Navarrete op 14 km. Eenmaal de stad uit wandelden we over glooiende paden langs wijnvelden en akkergebieden. Door de felle brandende zon werd het heel warm. Op het gepaste moment dronken we koel water. Een inwijdingstocht voor mijn medegezel. Ik had hem vooraf gezegd dat ik mijn Ultreia ritme niet zou veranderen.

Ik wilde van deze zondag toch ook een bijzondere dag maken. Overal werd gevierd, in Belgie waren het communiefeesten en in Navarrete zou ik klinken op mijn halverwege zijn. Naast de Albergue waar we overnachtten was een kerkplein met bar en resto. Op het terras van Bar Deportivo trofen we de Zeeuwse madammen Johanna en Elly aan. Hartelijk begroetten we elkaar. Johanna was jarig vandaag, zo bleek. Wat een combi aan gebeurtenissen. Daar moesten we op klinken, eten en gezelligheid hebben . De jarige straalde van plezier en bloosde bij de aandacht die er was. Het ontstond, onverwacht . Had zo moeten zijn zonder dat het gepland was. De mooiste momenten in de ontmoeting zijn degene die uit het niets ontstaan en waarde hebben. We dronken rode wijn , koude Rioja, proefden van heerlijke warme en koude tapa's en luisterden naar elkaars verhalen. Ieder had wat te vertellen over de persoonlijke betekenis van de Camino.

Het verhaal , daar gaat het om. Waarom doet men de Camino. Het treft me als ik er met mensen ik ontmoet erover doorpraat. Het is niet altijd expliciet uit te drukken. Vaak ontstaat een inzicht op een onverwacht moment , na de Camino of jaren later. Wanneer komt men tot 'Inzicht'? Inzicht van wat? En wat doe je dan met inzicht? Het doelbewust naar vorm van inzicht zoeken, wat de mens blijkbaar eigen is , kan verblindend werken. Het kan de oorspronkelijke vorm verstoren. De Tao spreekt over 'doen zonder te doen'. De aarde ondersteunt niets en toch wordt alle leven in stand gehouden. Wie onder de mensen kan doen zonder te doen? Wat weten we wel en wat weten we niet? Is wijsheid niet het principe van de dingen kennen, en daarmee ook het principe kennen van de dingen die de wijze niet kent?

Bar Deportivo had een heerlijke wijnkelder. De gezelligheid van het onverwachte feest liet het koude rode Rioja vocht rijkelijk vloeien. De wijn maakte de sfeer losser, echter. Waar gaat het om? Waarom zijn we hier? Geen zwaarmoedigheid. Maar wel mensen die in het leven staan en diepe emoties hebben beleefd. Ik was geraakt door de emotie van Elly over haar eigenlijke reden on de Tocht te doen. Dit beaamde Johanna. Het gaat om de liefde voor wat je op de wereld hebt gezet. Daar waar je van houdt, je kinderen. 0ok al leiden ze hun leven, je bent en blijft de Ouder. Het is mooi te horen dat die dicht bij je kunnen zijn. En dat de Camino een levendig bewijs is van oorspronkelijke liefde. Voor de ander, maar ook voor jezelf. Het geeft kracht aan een innerlijk bewustzijn van waarachtigheid. Het inzicht in het effect hoeft daarvoor niet altijd meetbaar te zijn.

Het collectieve leven in Albergues leidt ook tot fantasievolle taferelen. Kijk, als je 5 tot 10 € betaald voor een bed dan hoef je ook geen primo servicio te verwachten. Je hebt een (stapel) bed, met een vers laken en kussen. Meer niet. Soms lig je in een dormitorio met 4, dan 8, dan 20, tot 100. De meest comfortabele zoals vandaag in Alzafro is met 2. Dit is de Camino. Geen sterren hotels, als je die wil, betaal je gewoon meer , veel meer. Het heeft een charme, daar kies je voor. De terzijde dingen, zoals snurkende nachtconcerten, dicht op elkaar slapen, geuren van zweet en andere voeten...horen erbij, onvermijdelijk. Door de opstelling van de stapelbedden met tussenafstanden van 20 cm tot 1m onstaan ook intieme inzichten in de buurman/vrouw privaat leven. Ik hoorde een verhaal van J die een beetje verveeld zat met de aanschouw van de beweeglijke handen van haar buurman die blijkbaar als enigste rustplek van zijn handen zijn piemel had. Constant lagen zijn handen erop zei ze. Je kon je ook omdraaien dacht ik. Sex lijkt me geen vanzelfsprekendheid in de slaapzaal. Daarvoor ga je niet op Camino. Het gaat om de zuivere gedachte.

Het wereldnieuws staat heel ver weg van me. Ik zoek het nieuws niet op. In elke bar ligt wel een spaanse krant en bijna steeds staat er TV op. Ik hoorde dat de Belgsche regering gevallen is en dat de Poolse president verongelukt is. Het einde van Belgie hoorde ik. Zo'n vaart zal het wel niet gaan. Af en toe flitsen van Obama en voor de rest veel sport. Voetbal, tennis staat hier nr 1. Ik was per toeval getuige van een TV flits waar een van s'lands beste toreros uit Madrid Jose Thomas in een stierengevecht in Mexico letterlijk werd doorspiesd op de horens van een woeste stier. De beelden werden zo vaak teruggedraaid in slow motion. De stier die de torero optilt en wegslingert in de Plaza de Toros. Een wrede sport. De matador zou zwaargewond afegvoerd zijn.
Men vreest voor zijn leven.
De weerberichten voorspellen veel zon. Het zal zweten worden vandaag langs de Camino.

William Strobbe

Halverwege

Vrijdag 23 april
Estella - Los Arcos
23 km

Zaterdag 24 april
Los Arcos - Logrono
31 km

"Halverwege"

01 h. Ik bevond me in Pension Fonda La Bilbiana in Logrono vlakbij de Plaza del Mercado. Had na een lange dag stappen in volle zon een leuk pension uitgekozen voor de nacht. Waar ik geen rekening me had gehouden wasdat ik een kamer aan de voorkant had langs de Calle Portales. Dit was geen rekening houden met het feit dat op zaterdagavond de Spanaarden massaal de stad intrekken voor om het weekend te vieren. Dit gaat gepaard met de aangepaste decibels en luidruchtigheid. Nadat ik vermoeid was ingedommeld werd ik wakker rond 1h. Het rumoer speelde me parten, drong door alles heen . Kon de slaap niet meer vatten. Ben opgestaan, besloot iets anders te doen en ben als een slaapwandelaar een cerveza gaan drinken om de hoek. Voelde me wat wereldvreemd en duf staan tussen het volk. Ik observeerde de intensiteit van de mens bij nacht. Ik proefde onverwacht van het nachtelijke leven. Het is uiteindelijk niet anders dan bij ons. Na een poos begaf ik me terug naar bed. Werd deze ochtend wakker door de klokken van de kathedraal om de hoek. Een nieuwe dag was geboren.

Ben Halverwege realiseer ik me. 26 dagen onderweg en zo'n 630 km gestapt. Nog evenveel km te doen tot in Santiago. Ik voel de energie door mijn lijf stromen. Ik voel ook een soort gecumuleerde moeheid in mijn lijf aanwezig. Ben ik onuitputtelijk? Ik loop altijd door, dag in , dag uit. Ik voel de levenskracht als een soort ofgebroken galop die in me voortbeweegt, zich ombuigt bij iedere beweging en steeds verandert. Ik ben een met de stroom van mijn levenspad. Ik heb nu gekozen de Weg naar Santiago te gaan. Dit heb ik nu te doen. Ik heb nu om te gaan met de dingen die zich aandienen op de Weg. . Ik reflecteer over de juiste houding in dit proces en focus me op de vragen die onvermijdelijk in me opkomen. Tijdens een van de meditaties die ik gisteren deed al wandelend begeleide Rick me in het visualiseren van 5 punten die in een mensenleven van invloed kunnen zijn :
-waar word je bedroefd van,
-waar ben je angstig voor,
-waarover wind je jezelf op en maak je je kwaad,
-waar word je rusteloos van,
-waar maak je je zorgen over. Beelden en gedachten dwarrelden door mijn hoofd. Ik ken wat ik ontmoet hierin maar ik ken niet wat ik niet ontmoet. Niet kennen, niet kunnen, dat zijn de valkuilen van het menszijn. Ik besef ook de zwaarte van de vragen en proef anderzijds de lichtheid van het bestaan. Kundera schreef zijn heerlijke boek ' de ondraaglijke lichtheid van het bestaan'. Ik herinner me een oefening die ik deed waar ik werd uitgenodigd een lachmeditatie te doen. Het kan heerlijk zijn te lachen met de zwaarte, met de zorgen. Midden de uitgestrekte velden van de Rioja begon ik te lachen. Het deed deugd de lach. Ik zong uit volle borst het lied van Toon Hermans ' ik zing van het leven dat zo prachtig is, van het leven met een lach en een traan, van het leven dat zo onverwacht reusachtig is.....'. Ik had een 6-tal Spaanse weekend wandelaars achter me als toehoorder. Verklaarden me gek wellicht. Los Belgas.

Ik wandel in de glooiende streek van de Rioja. Het is het bekendste Spaanse wijnbouwgebied Het is een kwalitatief goede wijn. Heb me laten informeren over de verschillende soorten, en weet dat ik vanaf nu een Rioja Gran Reserve op tafel mag zetten als ik een uitstekende wijn wil serveren.

Straks ontmoet ik Huib die een aantal dagen samen met me de Weg gaat stappen . Hans heeft door omstandigheden moeten afzeggen en is niet afgereisd. . Met vriend Huib (72) komt weer een nieuwe fase. We zullen veel te vertellen hebben.

William Strobbe

De moderne pelgrim

Woensdag 21 april

Pamplona - Puenta la Reina
25 km

Donderdag 22 april
Puenta le Reina - Estella/Lizarra
23km

De moderne pelgrim

De Albergue PP Reparadores in Puenta la Reina hoort bij het klooster dat nog steeds bewoond wordt door kloosterlingen. Lange tijden geleden verzorgden de paters de peregrinos die het dorpje aandeden in eenvoud en werden onder alle omstandigheden met respect onthaald.
De pelgrims destijds, en dit zie je nog steeds in de afbeeldingen uit de middeleeuwen, hadden een typische outfit : de driepuntige hoed, schoudermantel, schelpen, de staf met de kalebasfles in de hand. De moderne tijden hebben dit enigszins een ander kader en beeld gegeven. Met de ontwikkelde welvaart is de context erg veranderd. De peregrino van de 21 ste eeuw is een goed ge-equipeerde moderne reiziger met goede rugzak, high tech kleding (althans de meesten!) en andere spullen. De Camino zonder onderscheid van stand en maatschappelijke positie. De Weg naar Santiogo is een weg voor gewone mensen. Althans....
De Camino kent ook haar toeristische attractiekant. Sommigen storten zich totaal onvoorbereid in het avontuur. Een onvoorbereid probeersel. Zo zag ik een jong duits koppel dat opgedirkt in nette vrijetijdskledij , als zouden ze een simpele boswandeling doen. Ik zag ze een paar uur later op zoek naar een bus retour Pamplona. Het meisje bleek door haar knieen te zijn gegaan (had ook de jongen kunnen zijn). Fini Camino. Ik zie ook mooie dingen (althans in deze eerste dagen op Spaanse Camino). Een Japanse moeder met haar 2 kinderen van 10 en 14, zorgzaam en alert opweg; een dapper koppel uit Canada dat de route in hun eigen ritme gaat doen. De Camino leidt ook tot tragische dingen. Ik passeerde reeds 2 plekken met gedenktekens van mannen ( 1 Japanner van 64 en een Belg) die overleden zijn tijdens de Camino.

Puenta la Reina is een knooppunt waar de vele wegen naar Santiago in heel Europa samenvloeien tot 1 weg. Er zijn voldoende plekken om in drukke tijden grote stromen op te vangen. De Albergue was sober,degelijk en goedkoop (4€) . Ik sliep in dormitoria 8 met stapelbedden. Ik had het gezelschap van een paar pientere Zeeuwse madammen van boven de 60 uit Breskens. Met hun mengtaaltje Vlaams/Nederlands was het gezellig converseren. Ze hadden 1,5 jaar getraind voor de Camino. De vastberadenheid waarmee ze stellig gingen om de eindbestemming te halen was aandoenlijk. Ik hoorde er een van hen bellen met haar man dat het toch zwoegen was vandaag. Ze mistten hun mannen niet, zeiden ze ondeugend. Ze vroegen me of het stoorde dat ze al om 6 h op zouden staan. Ze wilden iedere dag met het ochtendduister vertrekken. Dit leek me wat minder. Kon moeilijk nee zeggen. Effect was dat ik ook vroeg op was. En wat kon een van hen snurken! Heb deze nacht heel slecht geslapen.
Om 7h was mijn rugzak klaar. Op de Camino kan je in de meeste dorpjes waar de peregrinos overnachten al terecht vanaf 7h in een cafe of panaderia voor een ontbijt met koffie. Het was er al behoorlijk druk in de bakkerij. Vele peregrinos vertrekken vroeg. In de zomer is dit zeker nodig mits de temperaturen overdag in volle zon tot 40 gr en meer kunnen oplopen. De temperaturen in deze tijd van het jaar zijn prima.

Ik geraak gefascineerd door de kracht van het lichaam. De Camino confronteert de fysieke en geestelijke contouren van mezelf. Iedere dag opnieuw het hele mechanisme dat werkt, in actie is. Gemiddeld 6 tot 8 uur ononderbroken . Het gaat automatisch. En toch, er ontstaat vermoeidheid. Nieuwe dimensies worden aangesproken. Ik zie en hoor het ook bij anderen. De lange Camino zet druk op de geest en lijf. In de auberges kan je ook velen bezig zien met het verzorgen van lijf en voornamelijk voeten, benen, rug en nek.
Hoe kan ik mijn leven besturen om een lang en gezond leven te kunnen leiden. De Tao geeft hier een mooi antwoord : "wees stil, wees zuiver, laat je lichaam niet zwoegen,verstoor je essentie niet. Het oog ziet niet, het oor hoort niet,het hart weet niets, en toch zal je geest je lichaam bewaken en je lichaam zal een lang leven hebben. Bewaak wat binnenin zit, scherm het af wat buiten is, want veel kennis hebben is gevaarlijk".

De wegen van Navarra leiden me steeds naar nieuwe plekken en situaties. Ik bereid me stillekens voor op goed gezelschap dat, zoals afgesproken, me vanaf zondag a.s. komt vergezellen op de Tocht voor een aantal dagen. Huib Roelants vliegt zaterdag op Bilbao vanuit Schiphol . Hans Begeer vertrekt zaterdag uit Overijse met Ans per auto. We ontmoeten elkaar in Logrono. Zondag met z'n 3. Het zal wennen worden met de 3 karakters en zielen. En ook hier, elk volgt zijn Weg met zijn ding te doen. Wat ons verbindt op de Tocht zal wel duidelijk worden. Dit ontstaat. Dit hoort bij de Camino.

William Strobbe

Pamplona , de bruisende stad

De Jacobschelp

Dinsdag 20 april
Pamplona

Pamplona , de bruisende stad

Dinsdag was een rustdag.
Een dagje Pamplona.
Ik was gewend geraakt aan de stilte en de vrijheid van het platteland en de bergen. Al de voorbije dagen lang had ik genoten van de natuur die zo dicht bij was. Dit alles verdween toen ik in Pamplona aankwam en de bewegwijzerde route met de Camino icoontjes volgde die me door de stad loodste. Bussen, auto's en vooral weer veel volk en drukker leven. In de stad zag ik ook behoorlijk veel rugzakken bewegen. De peregrinos herken je aan de schelp/coquille die ze aan hun rugzak geknoopt hebben. Een soort symbool en insigne van intentie. An sich bijzonder dat een collectief teken zo snel als onderling herkenningsteken wordt aangeknoopt. De universele mens is toch een beetje kudde dier "somos peregrinos". De identificatie met een groep. Heb het ook gedaan. Heb er geen moeite mee. Het bungelt aan mijn rugzak, een beetje verborgen.
Je kan er ook zonder, want je loopt er niet sneller mee. Ik doe het een van de dagen af. Ik zal het in een zijzakje steken. Wie weet wat Jacobus zal zeggen in de hemel. Het gaat toch niet om de uiterlijke tekenen.

Ik kwam in Pamplona zelfs al bekenden tegen die ik op eerdere plekken ontmoet had. De ontmoetingen dan hebben altijd iets hartelijks. We doen allen de Camino en passeren allen dezelfde plekken. Het lijkt op momenten een lange processie van lieden uit alle mogelijke plekken van de wereld. Allen op Weg naar de "Compostela" - "het veld van de ster". De route naar de ont-dekking van de ster en voor velen wellicht de eigen innerlijke ster. Op de achtergrond van de Weg schuilen natuurlijk de fundamentele vragen : wat betekent het precies om deze Tocht te doen, wat voegt het toe aan de ontwikkeling van het Zelf. De Tocht zal door het doen de het geheim geleidelijk inzichtelijk maken wat je te vinden hebt. Of niet.

Pamplona is een mooie stad. Niet al te groot en het is er heerlijk rondzwerven door de smalle autovrije straatjes. Zoals eerder gezegd, soms lopen hier wilde stieren door. Ik had ook al eerder in de ochtend al uren lang zitten schrijven en mijmeren in het Gran Cafe Iruna. Later op de dag ontdekte ik aangename plekjes om te zitten, te kijken en weg te dromen.
Pamplona heeft indrukwekkende stadmuren, het Redin Bastion en Citadel, die in de tijd van de koningen van Navarra als voorbeeld dienden van een ingenieus beschermingsnetwerk tegen de talloze pogingen tot verovering en invallen tijdens vele oorlogen die er doorheen de Spaanse geschiedenis gevoerd zijn. Het biedt eveneens een een magnifiek panorama over de omliggende bergen. Pamplona ligt in een dal.
Ik bezocht de kathedraal in de late middag. De gotische vormgeving straalde sobere kracht en architectonisch meesterschap uit. Het was er kerkelijk stil en koud. In de donkere zijportalen zag ik zwaarmoedige schilderijen van een lijdende Christus, het Laatste Avondmaal, de Apostelen.
Als uit het niets begon plots een orgel te spelen. Het doorbrak de somberheid . Ik hoopte dat de Toccata's van Bach zouden volgen. En effectief, als een blikemflits... ik hoorde de hemelse openingsnoten van dit orgelmonument. Ik werd er stil van. Het stopte plots. Ik begaf me naar de orgelspeler en vroeg hem door te spelen. Hij verontschuldigde zich. Hij had de integrale partituur niet bij en gaf toe dat dit Bach stuk toch zo makkelijk te spelen was. Hij speelde de eerste reeks noten opnieuw en het vloeide over in een ander stuk.

Ik verliet de kathedraal. Een bedelaar stond aan de deur. Gaf hem wat geld. Even later rook ik de geuren van de wilde stad en van de Navaraanse cuisine. Van het profane naar het wereldse.

Pamplona verbergt in de kleine straatjes talloze restaurants , cafes en brasserias. Velen hebben een menu del dia dat echt niet in de beugel snijdt met lekkere dingen. De tapas pronken er verleidelijk aan de toog. De San Miquel en vinos vloeien eindeloos Rond 18h komt de avondlijke stad vol leven. Jong en oud , alles pronkt en siert, babbelt , grabbelt, drinkt en eet. Ik observeer en geniet van het schouwspel. Bestel een vino blanco en nog een. Een pelgrim in een stad die leeft en bruist. Een pelgrim die graag zijn wegt volgt. Solo. Immer weiter.

Het pension lag vlakbij. Begaf me naar het kleine doch OK kamertje met zicht op een binnenkoer. Morgen opnieuw de Camino.

William Strobbe

Mijmering over 21 dagen in Gran Cafe Iruna te Pamplona

Hemingway

Zondag 18 april
Roncesvalles - Zubiri
24 km
Maandag 19 april
Zubiri - Pamplona
23 km

"Mijmering over 21 dagen in
Gran Cafe Iruna te Pamplona"

Dinsdag ochtend 9h. Gran Cafe Iruna op de Plaza del Castillo

Het Gran Cafe is een monument op de Plaza del Castillo. Ooit verbleef Ernest Hemingway in Pamplona en schreef er het boek 'Fiesta' over zijn belevenissen tijdens de Sanfermines , de beruchte stierenlopen tijdens het 1-week durende feest ter ere van de beschermheilige van de stad de Heilige San Fermin. Ik was gisteren al aangekomen in de stad en op vele plekken in de smalle straatjes zie je heroische foto's van jonge mannen hun moed demonstreren door op het laatste nippertje weg te springen voor de dodelijke horens van woeste stieren die langs een parcour door de stad stormen om finaal te eindigen in de Plaza de Toros. Het boek van Hemingway heeft dit feest op de wereldkaart gezet.

Het is een eeuwenoude initiatie rite Jaarlijks transformeert de stad een week lang tot een uitbundig feestmekka waar door heel stad dag en nacht vermaak en feest ter vinden is. Ik maak vergelijkenissen met Nederland waar men (althans in het zuiden) dagen lang uitbundig carnaval viert. De mystiek van dit soort feesten. Het brengt mensen in een andere collectieve state of mind. Een uitlaatklep dat het vaak routenineuze pad van velen van het alledaagse bevrijdt voor een korte tijd en een andere dimensie (kan) biedt.
Ik realiseer me dat waar ook ter wereld er gevierd wordt, er even tijdens deze momenten een 'niet bestaan' of althans 'even pas op de plaats' van wereld en prive problemen in grote en kleine zin ervaren wordt. Wat als de mens zich overgeeft aan zijn ware verlangen? De hunkerende mens die uit de stroom van het alledaagse droomt te stappen. De stroom echter, blijft stromen. Totdat je "een steen verlegt in een rivier, en de stroom daarna nooit meer dezelfde zal zijn" Ik zing mee met de wijlen Bram Vermeulen. Prachtig dit wijze lied.

Ik loop nu al 21 dagen non-stop en sta en zit stil waar ik ben. Ik heb de goede plek uitgekozen. Hier in het Gran Cafe schreef Hemingway delen van zijn boek. Ik voel me geinspireerd. Iedere dag opnieuw ben ik al onderweg geweest in een Ultreia mood (Immer Weiter). En toch , een gevoel van ontroering overviel me net. Het is een lange Tocht. Ik doorbreek door de wijze waarop ik dit doe mijn eigen patroon. Nooit eerder ben ik zo lang alleen onderweg geweest.

Mijn laatste lange eravring van reizen was in 1987 toen ik 9 maanden door India, Sri Lanka, Thailand, Maleisia en Indonesie heb gereisd. Kristine sloot na 2 maanden aan en hebben met twee toen een prachtige trektocht gemaakt met bus, trein, boot en vleigtuig. De Lonely Planet als reis-bijbel.
Ik had er kontakten via wereldwijdverspreide vrijwilligersorganisatie Service Civil International SCI (ik werkte toen al 5 jaar als verantwoordelijke van de Vlaamse afdeling in Antwerpen). Door het SCI netwerk deed er kortdurend vriiwilligerswerk in kleine dorpen,leefde en werkte met lokale projecten. Een ontmoeting met de 'andere' wereld dichtbij en met de lokale bevolking. Een ervaring die ik al meerdere jongere Baak collega's heb aanbevolen. Ik wilde de wereld zien, en heb delen gezien.

" Waar ben ik nu?" vraag ik me af. Ik meen dat elke existentiele reis bij momenten deze vraagstelling kent. Met een een innerlijke rust die sterker is dan ooit voorheen ervaar ik een fundamentele gelukzaligheid. Ik koester het doordringen naar de ware aard van de werkelijkheid van deze Camino. Het leren horen met mijn 'hart-bewustzijn', in plaats van met mijn oren.

Ik besluit vandaag een dagje rust te nemen. Te slenteren door de stad. Tijd te nemen voor een andere stilte. De stilte in de stilte.

William Strobbe

De Spaanse Camino

Zaterdag 17 april
Hunto - Roncesvalles (Espagna)
22 km

De Spaanse Camino
Het tweede deel is begonnen.

Wakker worden in een kamer met 6 heeft zo z'n eigen dingetjes. Reeds rond 6.30 geschuif en geritsel. Vervolgens bewoog de eerste zich naar de plek der behoeften. De avond voordien hadden we witte bonen met geitenvlees op het menu wat de maag hard werk had doen leveren. Snel volgden we in rij voor een deugddoende bevrijding. Rond 7.15 was iedereen klaar met een ingepakte rugzak. 7.30 konden we ontbijten. Het was frisjes. De natuur schonk mooie ochtendtaferelen met een prachtige opkomende zon . Ik genoot met een kop koffie , boekje ernaast met ochtendinspiratie.

Het zou stevig klimmen worden vandaag. De Col de Bentarte op 1430 m die op de grens ligt van Frankrijk met Spanje moest ik over. Dapper stapte ik bergopwaarts. Mijn ongemakkelijke scheenspier speelde me parten. Had eerder in de ochtend met balsem een spiermassage gedaan. Ik zou in Spanje een dag rust moeten nemen om de spier te ontlasten.

Het werd kouder hoe hoger ik klom, het landschap werd kaler. De wind waaide fel. Het zicht prachtig en desolaat. Hier heb je onmisbaar warme kleding nodig wil je niet onderkoeld raken. Goed ingeduffeld naderde ik het hoogste punt. Voor mij lag een rechte lange stijgende weg en er stapten andere pelgrims voor me op goede afstand. Alllen op eigen tempo met bestemming Roncesvalles . De Camino als doel. Op sommige plekken lag nog pakken sneeuw langs het pad . 4 weken geleden was de pas nog gesloten.

Over de col zag ik de contouren van Roncesvalles. Na het klimmen volgde het dalen. Dit doet de knieen en spier geen weldaad. Ik stapte heel geconcentreerd honderden meters naar beneden. Het was de oefening in snelheid (*).

Ik zag dat Roncesvalles geen dorp was zoals ik aanvankelijk dacht. Niet meer dan een paar huizen waarvan er 2 omgebouwd zijn tot hostals , een imposant oud klooster(deels ***hotel) met abdijkerk en wat bijgebouwtjes (een ervan was een slaapzaal met 120 bedden) .

Toen ik dichterbij kwam werd ik opgeschrikt door ik een aantal felle knallen. Eenmaal ik de poort van het oude klooster binnenkwam, hoorde ik vrolijke volkse muziek. Wat een verwelkoming voor peregrinos dacht ik. Voor de imposante deur van de kerk stond een uitbundig pak volk. Allen Spanjaarden en keurig uitgedost. Er was een huwelijksceremonie bezig. Een stralend jong koppel kwam net uit de kerk. Twee mannen in traditionele kleding dansten vrolijke pasjes voor het bruidspaar. De bruid , in prachtig wit kleed, keek vol overgave naar haar bruidegom toen een paar fotografen dit unieke moment op de gevoelige plaat vastlegde. Wat mooi, dacht ik, ze zullen van de liefde met volle teugen genieten. Trouwen als symbool van gelofte elkaar voor altijd graag te blijven zien , in goede en slechte tijden. Het leven kent haar wetmatigheden. Een aantal muzikanten ging voorop en de stoet volgde plechtig richting een hostal dat vlakbij lag. Ik liep mee achteraan, met trage voeten.

Ik herkende een aantal gasten van de avond voordien die koffie dronken op een terras. Ik ging bij drie Duitsers zitten. We zijn niet uitgenodigd op het feest zei ik lachend. We wisselden wat ervaringen van de dag uit. Ik vertelde over mijn spannende spier. Een van de Duitse vrouwen, Ulla, die de Camino voor een tweede keer gaat stappen, kende uit ervaring het spierverschijnsel. Ze opende haar rugzak en gaf me een aantal pillen die verlichting kunnen geven. Van nature geen pillenslikker nam ik er toch 2 in.

Er was heel veel volk en beweging in Roncesvalles. Velen met rugzakken, fietsen ... Deze plek is het grote vertrekpunt van de Spaanse Camino. Ik hoopte nog een kamer te vinden. Wat me lukte in Hostal La Posada. Ik had een single room waar ik blij mee was. Om 19h kon je er tegen pelgrimstarief (10€) een avondmaal nuttigen. De pillen van Ulla leken een uur later goed werk te doen! Weg het irritante gezeur.

Om 18 h was er in de Abdijkerk een Heilige Misviering. Binnen lazen twee priesters in het Spaans de mis. De kerk was goed gevuld. Een ritueel voor "peregrinos". Het was lang geleden dat ik nog eens een hele mis had bijgewoond. Ik liet het binnenkomen. Werd innerlijk stil. Een van de priesters nodigde op het einde alle pelgrims uit naar voren te komen. Er bleken die dag meer dan 30 verschillende nationaliteiten zich te hebben aangemeld in Roncesvallles. Had ik eerder gedaan om een pelgrimspas-stempel te halen. Hij zegende ieder en sprak in verschillende talen de zegen bij de aanvang van het Camino-avontuur. Het gaf een kort wij-gevoel met al deze mensen in de kerk. De bedevaart als een archetypisch fenomeen. Ieder gaat op zoek naar betekenis en maakt zijn verhaal van en over de Camino Mijn tweede deel van de Camino is nu echt begonnen.
William Strobbe

Open staan voor het onbekende

Vrijdag 16 april
St Jean Pied le Port - Hunto (800m)
8 km

Open staan voor het onbekende.
De stap om angst te overwinnen.

7.45. Ik dronk ochtendkoffie in de keuken van de gastvrouw. Tegenover me aan tafel zat Juan, haar 82 jarige echtgenoot. Juan, stillekens voorovergebogen, dopte brood in zijn koffie ." Oud worden, muj malo" zei ie. Hij lijdt aan zware diabetis, een heel doosje vol met pillen schudde ie meewarig. Hij moet alles heel voorzichtig aan doen. Met een droge stem en in gebroken spaans maakte hij me duidelijk dat hij 25 jaar in Bolivie heeft gewoond. Hij had er een geitenfokkerij, wees naar een vergeelde foto aan de muur. Ik zag een stevige man, Juan, in z'n 3O iger jaren, naast een prachtige old-timer. Op de achtergrond een grote kudde geiten in een koraal. Hij was een man van weinig woorden. Hij slurpte aan zijn koffiebrood en zweeg. Keek voor zich uit, ongestoord. Ik verbeelde me zijn gedachten, gevoelens. Zou hij vrede hebben met het feit dat ie de leeftijd van 82 heeft? Zou hij de dood vrezen, zijn eigen dood tegemoet gaan met niet meer vrees dan hij bij het slapen gaan de nacht ingaat?
Leven en dood zijn niet meer dan fasen die voortdurend in elkaar overgaan. Stel je voor dat we eeuwigdurend zouden bestaan?
Toch probeert de mens, zwak als hij is, de grote zekerheid van de dood altijd te verdoezelen. Hij ziet niet dat het juist de dood is die hem motiveert om de beste dingen van zijn leven te doen. Hij is bang voor het onbekende, voor de stap in het donker, en zijn enige manier om die angst te overwinnen is te vergeten dat zijn dagen geteld zijn. Hij snapt niet dat hij in het besef van de dood veel meer zou aandurven, veel verder zou gaan in zijn dagelijkse veroveringen - hij heeft immers niets te verliezen, want de dood is onontkoombaar. Ik nam afscheid van Juan, nam met beider handen zijn handen vast. We keken elkaar aan. Er waren geen woorden nodig.

Ik verliet de oude binnenstad van St Jean via de Porte d'Espagne. Volgde via rood-witte tekens de oude pelgrimsweg richting de Pas van Cisa die me over de Pyreneen zou loodsen. St Jean ligt op 180 m en ik zou over 2 dagen 26 km stappen en het hoogste punt van 1430 m overschrijden naar Roncesvalles in Spanje . Het was prettig koel en de zon scheen. Ideaal weer. Het klimmen was behoorlijk stijl tijdens de eerste uren. Ik zou de overtocht in 2 dagen doen en halt houden in de Auberge Orissas op 800 m.

Ik verwachtte me aan een andere Camino bij het verlaten van St Jean. Een drukkere Camino met veel meer volk onderweg. De Jacobusroute bestaat uit meerdere wegen. Ik heb mijn eerste Weg al gelopen, zo dacht ik terwijl ik stap voor stap de metertjes omhoog klom. De tweede Weg zal me met andere werelden in verbinding brengen. Het begon al met een fysieke confrontatie. Ik voelde, wat gisteren nog pril was, vandaag sterker. Een stekende pijn in een spier van mijn linker onder- scheenbeen. In de farmacie van St Jean had ik al uit voorzorg een spierbalsemzalf gekocht. Mijn gedachte was dat de spieren rust nodig hadden. Mijn lijf trouwens ook na de 450 km ononderbroken stappen. Mijn korte tocht vandaag zou een eerste beslissing hiertoe zijn.

De Auberge was mooi gelegen met een prachtig panoramisch zicht op de omringende bergen. Ik zag de witte toppen van hoge cols van de Pyreneen. Tijdens een rustpauze genoot ik trouwens van rondvliegende roofvogels. Ik meende arenden te herkennen die sierlijk zwevend door de lucht op jacht waren naar prooien.

De Auberge was een plaats van rust voor zowel toeristen als pelgrims. Ik kreeg een slaapplaats in een kamer met 6. Het was er druk toen ik aankwam. Een groep schoolkinderen maakte heftig speels lawaai. Hadden een weekje stappen met de klas op de Camino. Vandaag bleek hun laatste dag en dit vierden ze met allen op een open plek vlakbij. Gelukkig voor de 'rust' vertrokken ze na een tijdje terug naar St Jean.

In de Auberge was plaats voor 19 bedden. Het was volboekt. De gasten; solo, duo en groepje met rugzak; op weg naar Roncesvalles zag ik steeds meer toekomen. Ik nam tijd om op het terras met kopje koffie te lezen en te schrijven.
Toen ik mij installeerde op de kamer bleek ik niet de enigste Belg te zijn. Ik ontmoette er Eddy, een Leuvenaar die vandaag zijn eerste dag van de Camino was gestart. Was prettig om wat berichten uit Belgie te horen. Het alleen zijn uit mijn eerste fase werd doorbroken en kreeg internationale kleur. Aan tafel s'avonds met Zweden, Zuid Afrikanen, Koreanen, Amerikanen, Japanners, Duitsers. Oostenrijkers, Nederlander,Belgen en Fransen. De Camino in een kleurrijk mengsel van talen en volkeren. Dit is de wereldse Camino. Ik was gewend aan de stilte en het alleen zijn. Het had me veel gebracht. Sta open voor nieuwe ervaringen.

Om 21h , schemerdonker en fris buiten, het was bedtijd. Nog even mijmeren op het terras, glaasje wijn in de hand met zicht op het stille berggebied. Binnen hoorde ik de tafels opgeruimd worden. Dan dook ik de kamer van 6 in. Elk daar bezig op een kleine ruimte met z'n eigen dingetjes, plek, bed en comfort. Ik hoopte op een rustige nacht met weinig nachtconcerten.
Vanaf 7.30 is er koffie.

William Strobbe