De Spaanse Camino

Zaterdag 17 april
Hunto - Roncesvalles (Espagna)
22 km

De Spaanse Camino
Het tweede deel is begonnen.

Wakker worden in een kamer met 6 heeft zo z'n eigen dingetjes. Reeds rond 6.30 geschuif en geritsel. Vervolgens bewoog de eerste zich naar de plek der behoeften. De avond voordien hadden we witte bonen met geitenvlees op het menu wat de maag hard werk had doen leveren. Snel volgden we in rij voor een deugddoende bevrijding. Rond 7.15 was iedereen klaar met een ingepakte rugzak. 7.30 konden we ontbijten. Het was frisjes. De natuur schonk mooie ochtendtaferelen met een prachtige opkomende zon . Ik genoot met een kop koffie , boekje ernaast met ochtendinspiratie.

Het zou stevig klimmen worden vandaag. De Col de Bentarte op 1430 m die op de grens ligt van Frankrijk met Spanje moest ik over. Dapper stapte ik bergopwaarts. Mijn ongemakkelijke scheenspier speelde me parten. Had eerder in de ochtend met balsem een spiermassage gedaan. Ik zou in Spanje een dag rust moeten nemen om de spier te ontlasten.

Het werd kouder hoe hoger ik klom, het landschap werd kaler. De wind waaide fel. Het zicht prachtig en desolaat. Hier heb je onmisbaar warme kleding nodig wil je niet onderkoeld raken. Goed ingeduffeld naderde ik het hoogste punt. Voor mij lag een rechte lange stijgende weg en er stapten andere pelgrims voor me op goede afstand. Alllen op eigen tempo met bestemming Roncesvalles . De Camino als doel. Op sommige plekken lag nog pakken sneeuw langs het pad . 4 weken geleden was de pas nog gesloten.

Over de col zag ik de contouren van Roncesvalles. Na het klimmen volgde het dalen. Dit doet de knieen en spier geen weldaad. Ik stapte heel geconcentreerd honderden meters naar beneden. Het was de oefening in snelheid (*).

Ik zag dat Roncesvalles geen dorp was zoals ik aanvankelijk dacht. Niet meer dan een paar huizen waarvan er 2 omgebouwd zijn tot hostals , een imposant oud klooster(deels ***hotel) met abdijkerk en wat bijgebouwtjes (een ervan was een slaapzaal met 120 bedden) .

Toen ik dichterbij kwam werd ik opgeschrikt door ik een aantal felle knallen. Eenmaal ik de poort van het oude klooster binnenkwam, hoorde ik vrolijke volkse muziek. Wat een verwelkoming voor peregrinos dacht ik. Voor de imposante deur van de kerk stond een uitbundig pak volk. Allen Spanjaarden en keurig uitgedost. Er was een huwelijksceremonie bezig. Een stralend jong koppel kwam net uit de kerk. Twee mannen in traditionele kleding dansten vrolijke pasjes voor het bruidspaar. De bruid , in prachtig wit kleed, keek vol overgave naar haar bruidegom toen een paar fotografen dit unieke moment op de gevoelige plaat vastlegde. Wat mooi, dacht ik, ze zullen van de liefde met volle teugen genieten. Trouwen als symbool van gelofte elkaar voor altijd graag te blijven zien , in goede en slechte tijden. Het leven kent haar wetmatigheden. Een aantal muzikanten ging voorop en de stoet volgde plechtig richting een hostal dat vlakbij lag. Ik liep mee achteraan, met trage voeten.

Ik herkende een aantal gasten van de avond voordien die koffie dronken op een terras. Ik ging bij drie Duitsers zitten. We zijn niet uitgenodigd op het feest zei ik lachend. We wisselden wat ervaringen van de dag uit. Ik vertelde over mijn spannende spier. Een van de Duitse vrouwen, Ulla, die de Camino voor een tweede keer gaat stappen, kende uit ervaring het spierverschijnsel. Ze opende haar rugzak en gaf me een aantal pillen die verlichting kunnen geven. Van nature geen pillenslikker nam ik er toch 2 in.

Er was heel veel volk en beweging in Roncesvalles. Velen met rugzakken, fietsen ... Deze plek is het grote vertrekpunt van de Spaanse Camino. Ik hoopte nog een kamer te vinden. Wat me lukte in Hostal La Posada. Ik had een single room waar ik blij mee was. Om 19h kon je er tegen pelgrimstarief (10€) een avondmaal nuttigen. De pillen van Ulla leken een uur later goed werk te doen! Weg het irritante gezeur.

Om 18 h was er in de Abdijkerk een Heilige Misviering. Binnen lazen twee priesters in het Spaans de mis. De kerk was goed gevuld. Een ritueel voor "peregrinos". Het was lang geleden dat ik nog eens een hele mis had bijgewoond. Ik liet het binnenkomen. Werd innerlijk stil. Een van de priesters nodigde op het einde alle pelgrims uit naar voren te komen. Er bleken die dag meer dan 30 verschillende nationaliteiten zich te hebben aangemeld in Roncesvallles. Had ik eerder gedaan om een pelgrimspas-stempel te halen. Hij zegende ieder en sprak in verschillende talen de zegen bij de aanvang van het Camino-avontuur. Het gaf een kort wij-gevoel met al deze mensen in de kerk. De bedevaart als een archetypisch fenomeen. Ieder gaat op zoek naar betekenis en maakt zijn verhaal van en over de Camino Mijn tweede deel van de Camino is nu echt begonnen.
William Strobbe